Η ευθύνη της κοινωνίας

Η τιμωρητική ψήφος του Ιανουαρίου του 2015 (με επανάληψη του αποτελέσματος, για άλλη αιτία, τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους), ήταν η συνέχεια μιας λαϊκής οργής που είχε αρχίσει να εκδηλώνεται κατά κλίμακες.

Υπό τις συνθήκες εκείνες η λαϊκή οργή ήταν κατανοητή και θεμιτή η όποια εκδήλωσή της. Όμως το σκηνικό αυτό πλέον επαναλαμβάνεται και σήμερα και η λαϊκή οργή είναι μεγαλύτερη καθώς τις προθέσεις των πολιτών επηρεάζει η μεγάλη αναντιστοιχία μεταξύ των υπερβολικών, σε σχέση με την πραγματικότητα, υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ (κατάργηση Μνημονίων με ένα Νόμο κλπ κλπ) και των όσων πιστά εφάρμοσε κατ’ απαίτηση Σόϊμπλε...
Η μετάλλαξη αυτή της ελληνικής κονωνίας που καταδικάζει τον ΣΥΡΙΖΑ στη δεύτερη θέση και μεγάλη διαφορά πλέον πίσω από την ΝΔ συνιστά στην ουσία μία αυτοκριτική του λαού για την δική του ευθύνη για τα όσα επακολούθησαν της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ.

Για να αποδώσουμε πάντως τα του Καίσαρος τω Καίσαρι στο πλαίσιο πρώτον, της υπεύθυνης στάσης που πρέπει να δείξει ο ελληνικός λαός και δεύτερον, της αποδοχής των ευθυνών που του αναλογούν, δεν πρέπει να περάσει στη λήθη το γεγονός ότι η άφρων πολιτική όλων των κυβερνήσεων, διαχρονικώς, με την πολυετή άλογη σπατάλη, είχε και ωφελημένους μέσα στην ίδια ελληνική κοινωνία. Τι σημαίνει αυτό; Ότι στο πλαίσιο του πελατειακού συστήματος και του κορπορατισμού που κυριαρχούν στην πολιτική ζωή –ενδεχομένως και παγκοσμίως- υπήρχε μία πολυετής, κυρίως στη Μεταπολίτευση, σιωπηρή συνεννόηση και, άρα συνενοχή, κυβερνήσεων και πολιτών και επαγγελματικών τάξεων.

Επειδή το παρελθόν ούτε αλλάζει ούτε διορθώνεται είναι πλέον ή βέβαιο ότι απαιτείται μία καινούργια αρχή. Στην οποία συμπρωταγωνιστές πρέπει να είναι και ο πολιτικός κόσμος αλλά και η ίδια η κοινωνία, ως ουσιώδες στοιχείο λειτουργίας της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Το καθήκον και οι υποχρεώσεις μιας κοινωνίας δεν εξαντλούνται στην ανά τετραετία ή συντομότερα άσκηση του εκλογικού της δικαιώματος. Μεγαλύτερος είναι ο ρόλος της στο μεσοδιάστημα. Κι αυτό διότι δεν υπάρχει υγιώς σκεπτόμενος πολίτης που να μην αποδέχεται ότι είναι επιβεβλημένες αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του ελληνικού Κράτους και, κυρίως, στον τρόπο σκέψης πολιτικών, κομμάτων αλλά και πολιτών. Η άρνηση σε οποιαδήποτε αλλαγή συνιστά οπισθοδρομική και επικίνδυνη συντήρηση που θα αποκαλύψει τους βολεμένους στο καθεστώς σήψης που μας έφτασε στο σημερινό σημείο των Μνημονίων, αφού προηγήθηκε η ηθική και οικονομική κατάρρευση της χώρας.

Νίκος Σίμος 

 ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
 ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER
 Copyright © 2017 YSTEROGRAFO NEWS