Παρακολουθήσαμε οι περισσότεροι τουλάχιστον την τελετή έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι.
Με δυσλειτουργίες στην προετοιμασία τους, η Πόλη του Φωτός προσπάθησε να προσφέρει ένα φαντασμαγορικό θέαμα από φως και άλλες «πρωτοτυπίες» που κυμαίνονταν μεταξύ εντυπωσιασμού και …πατάτας. Καμμία σχέση με τις εμπνευσμένες πρωτοτυπίες των Αγώνων της Αθήνας με το αρχαιοελληνικό υπόβαθρο.
Ο τελικός απολογισμός των Αγώνων του Παρισιού θα γίνει βεβαίως στο τέλος, αλλά οι Ολυμπιακοί Αγώνες που διοργάνωσε η χώρα μας θα μείνουν στην ιστορία του Αθλητισμού. Και όχι μόνο. Διότι η χώρα που δίδαξε Πολιτισμό, ασχέτως των σκαμπανεβασμάτων της ιστορίας με ευθύνη και ημών των ιδίων, κατάφερε με τις μικρές της δυνάμεις να διοργανώσει μία παγκόσμια φιέστα που μόνο πανίσχυρες χώρες του πλανήτη θα μπορούσαν να τα καταφέρουν και που, μάλιστα, απέτυχαν όταν είχε έλθει η σειρά τους.
Η διαφορά της τελετής έναρξης του 2004 στην Αθήνα που άφησε με ανοικτό το στόμα όλη την υφήλιο με αυτήν των Γάλλων ανεξαρτήτως της αισθητικής του καθενός που αναλόγως θα κρίνει και θα συγκρίνει, βρίσκεται στο σημείο που η σημερινή διεθνής κουλτούρα επιδιώκει να αφήσει το δικό της στίγμα.. Ή για την ακρίβεια η κουλτούρα που επιδιώκεται να επικρατήσει. Αυτή του καθ υπερβολήν δικαιωματισμού. Έτσι, στο αποκορύφωμα της τελετουργικής διαδικασίας τους, οι Γάλλοι επεδίωξαν να αναδείξουν την διαφορετικότητα, με προφανή επιμονή να νομιμοποιηθεί ως κανονικότητα μία βιολογική ανωμαλία, ένα από τα τερτίπια της φύσης; Έλεος πια…Ποιος θα απαλλάξει τις κοινωνίες από την συγκεκριμένη προπαγάνδα που τελικώς προβάλλει ως κοινωνικούς παρίες την πλειοψηφία όσων δεν αποτελούν παρέκκλιση της φύσης; Πόσο ακόμη οι κοινωνίες θα αντέξουν την επιβολή της υποτιθέμενης ισχύος μιας παγκόσμιας μειοψηφίας που, τουλάχιστον, στον προηγμένο κόσμο, όχι μόνο αντιμετωπίζεται ισοτίμως αλλά μπορεί και να έχει ετσιθελικά επιβληθεί; Και ποιο νόημα είχε η λοιδορία του Μυστικού Δείπνου μέσω μιας ακαταλαβίστικης μετάλλαξής του; Ή τρανς σημειολογία;
Συμπερασματικά και συγκριτικά. Η Ελλάδα είχε προσδώσει στους δικούς της Ολυμπιακούς Αγώνες, με την επιστροφή στον τόπο της γέννησής τους, μία άλλη διάσταση, λιγότερο προσβλητική της ουσίας του ολυμπιακού πνεύματος. Διότι, η εξέλιξη των Oλυμπιακών Aγώνων, δεν είναι αυτή που θα άρμοζε στο πνεύμα τους, είτε όσον αφορά στην εμπορευματοποίησή τους είτε όσον αφορά στη χρήση της σύγχρονης φαρμακευτικής τεχνολογίας, στο πλαίσιο ενός πολύ σκληρού ανταγωνισμού για την επικράτηση. Eμείς ως χώρα δώσαμε στους Αγώνες την ευκαιρία για να κυριαρχήσει, το πνεύμα του αυθεντικού Oλυμπισμού, το πνεύμα που ενώνει τους λαούς, του ευ αγωνίζεσθαι και της ευγενούς άμιλλας.
Λόντρα, Παρίσι Νιουγιόρκ Βουδαπέστη και Βιένννη//μπρος στην Αθήνα καμμιά σας δεν βγαίνει, τραγουδούσε η αξέχαστη Σοφία Βέμπο…. Το απέδειξε το Παρίσι.
