Οι παρομοιώσεις, ειδικώς όταν είναι ατυχείς ή αστείες είναι φυσικό να δημιουργούν αποκριάτικους συνειρμούς. Δυστυχώς οι σχετικές παρομοιώσεις στις οποίες αναφέρεται η στήλη αφορούν πολιτικά πρόσωπα και τις έχουν κάνει στελέχη κομμάτων για τους αρχηγούς τους.
Να θυμίσουμε ότι τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη παρομοίωση που έγινε αφορούσε τον πρώην πρωθυπουργό και επικεφαλής της ΕΛΑΣ. Την μία φορά τον εμφάνισαν ως… Τζοκόντο –δηλαδή την αρσενική εκδοχή της Τζοκόντα η οποία σε κοιτάει απ’ όποια γωνία και αν βρίσκεσαι. Κάπως έτσι δηλαδή το προστατευτικό βλέμμα του προέδρου της ΕΛΑΣ μας αγκαλιάζει -ελπίζουμε όχι πολύ ασφυκτικά όπως στο παρελθόν και μας σκάσει.
Η δεύτερη παρομοίωση, εξ ίσου ατυχής, όταν τον ονόμασαν Οδυσσέα ο οποίος δέθηκε στο κατάρτι για να μην ακούει τις σειρήνες. Έτσι δέθηκε και ο κ. Τσίπρας για να μην ακούει λ.χ. τις σειρήνες του λαϊκισμού –που βεβαίως στην θητεία του αυτός, δηλαδή ο λαϊκισμός ήταν κάτι σαν Ευαγγέλιο. Βεβαίως ο Οδυσσέας είχε δεθεί για να τις ακούσει αλλά να μην παρασυρθεί από το τραγούδι τους. Λεπτομέρεια θα πείτε αλλά, ως γνωστόν, ο διάολος σε αυτές κρύβεται. Δεν γνωρίζουμε αν ο σύγχρονος Οδυσσέας που είναι και αριστερός έχει απομακρυνθεί από τον λαϊκισμό, διότι κάτι τέτοιο δεν αποδεικνύεται από τα λόγια αλλά στην πράξη, οπότε είναι μάλλον δύσκολο να το διαπιστώσουμε, μια και το να μας κυβερνήσει φαντάζει σίγουρα χλωμό.
Η τρίτη παρομοίωση που ακούσαμε αφορά άλλον πολιτικό και συγκεκριμένα τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Αυτός δεν παρομοιάστηκε με κάποια μυθική προσωπικότητα αλλά με κάτι απείρως πιο πεζό. Με ζαχαρούχο γάλα, προφανώς δια να κατανοήσει ο λαός την γλυκύτητα του ατόμου, καθώς στα εμφανίσεις του μάλλον σε κάτι πιο ξινό φέρνει. Τούτων δοθέντων η υλοποίηση στην σκέψη μας της σχετικής παρομοίωσης μάλλον σε κονσέρβα παραπέμπει. Αγνοούμε ένα υπάρχουν σχετικές αποκριάτικες στολές.
Η κατεύθυνση που έχει πάρει η πολιτική με κάτι τέτοια είναι λογικό να παραπέμπει στο Τριώδιο, αν και εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζονταν αυτές οι παρομοιώσεις για να ταυτιστεί ο κορυφαίος αυτός θεσμός με τις Απόκριες, ειδικώς τα τελευταία χρόνια. Το ερώτημα είναι γιατί μέλη του πολιτικού συστήματος επιμένουν και στις μεταμφιέσεις και στην ανάδειξη της ιλαρής πλευράς που αντιπροσωπεύει η συγκεκριμένη εορτή του χρόνου, αφού και χωρίς τέτοιες παρεκκλίσεις και υπερβολές έχουν καταφέρει να γελοιοποιήσουν την ΄πολιτική! Βεβαίως για να υπάρχουν στο πολιτικό προσκήνιο και να λένε τις κοτσάνες που λένε, έχουν προφανώς ακροατήριο το οποίο τους καθιερώνει στην πολιτική. Με την ψήφο του. Είναι δηλαδή σαν κάτι εκπομπές της τηλεόρασης που εξευτελίζουν την ανθρώπινη νοημοσύνη αλλά κυριαρχούν καθώς παίρνουν διαφημίσεις επειδή έχουν τηλεθέαση. Επομένως υπάρχει δίλημμα υπαρξιακό. Ποιόν να κυνηγήσεις με βρεγμένη σανίδα; Αυτόν τον πολιτικό που λέει τις κοτσάνες ή αυτούς που τον έκαναν πολιτικό;
