Τις τελευταίες εβδομάδες, με αφορμή την εκλογή νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, υπερτονίζεται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης η ανάγκη για την επιλογή ενός υποψηφίου από τον προοδευτικό χώρο που να ενώνει τους Έλληνες.
Νομίζω ότι οφείλουμε να επισημάνουμε, πάνω σε αυτές τις προϋποθέσεις που θέτει γενικώς η αντιπολίτευση, μία φανατική και γι΄ αυτό απαράδεκτη, κατηγοριοποίηση. Διότι με τις παραπάνω προϋποθέσεις αφ’ ενός αποκλείεται, αυθαίρετα, από το να είναι προοδευτικός κάποιος που δεν προέρχεται από τις τάξεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Αφ΄ετέρου εκ προοιμίου χαρακτηρίζεται ως διχαστικός κάποιος που δεν προέρχεται από τον χώρο που θέλουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Υπό στενή έννοια οι απόψεις αυτές εγγίζουν τα όρια του ιδεολογικού φασισμού.
Υπήρξαν άραγε περισσότερες ενωτικές ενέργειες από τον συντηρητικό χώρο ή από τον αυτοαποκαλούμενο προοδευτικό; Το ΚΚΕ το νομιμοποίησε μία κυβέρνηση την οποία οι αντίπαλοί της την χαρακτήριζαν συντηρητική. Η κοινωνική πολιτική που υποτίθεται ότι ακολουθήθηκε από κεντροαριστερές κυβερνήσεις καταχρέωσε την χώρα, ενώ εκείνα τα χρόνια διογκώθηκε η παραοικονομία και ο δημόσιος τομέας και διευρύνθηκε η διαφθορά σε αυτόν. Επομένως το τελικό αποτέλεσμα δεν το θεωρείς και απόρροια προοδευτικότητας. Μάλλον λαϊκισμού.
Συντηρητισμός και προοδευτικότητα, είτε το θέλουμε είτε όχι είναι έννοιες με αρκετό υποκειμενικό υπόβαθρο. Kαι αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος να μη δογματίζουν οι «προοδευτικάριοι», αναλογιζόμενοι τουλάχιστον ότι ο δογματισμός ακυρώνει τη «ριζοσπαστική» τους σκέψη, όπως την αυτοπροσδιορίζουν.
