Εάν κάποιος παρατηρήσει τις αγορές μετοχών και ομολόγων, θα αντιληφθεί πως ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο δεν πρόκειται να λήξει σε μερικές εβδομάδες.
Ουσιαστικά υποφώσκει η φοβία ενός άλλου τύπου παγκοσμίου πολέμου, από την στιγμή που ολόκληρος ο κόσμος εξαρτάται από το αργό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο για την παραγωγή ενέργειας, ηλεκτρισμού, λιπασμάτων, θέρμανσης, ηλίου, όπως και για την λειτουργία της μαγειρικής και της υαλουργίας.
Προβλήματα Παραγωγής και Συνέπειες
Το ήλιον και το φυσικό αέριο παράγονται κατά κύριο λόγο στο Κατάρ, χώρα που αποτελεί μέλος του OPEC+, αλλά οι εγκαταστάσεις υγροποίησης του φυσικού που απαιτούν μία τετραετία για την ολοκλήρωσή τους, δέχονται βαρύτατα πλήγματα από του Ιράν, λόγω του ότι η μικρή χώρα, φιλοξενεί την μεγαλύτερη βάση των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και άλλες αμερικανικές εγκαταστάσεις.
Η Τεχεράνη δηλώνει απερίφραστα πως η απόπειρα καταστροφής της ιρανικής βιομηχανίας αργού πετρελαίου, συνεπάγεται ότι ο κόσμος θα στερηθεί σε μεγάλο βαθμό το αργό πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, το ήλιον, οπότε η βιομηχανία ενέργειας θα μειώσει δραστικά την παραγωγή της με αποτέλεσμα μία μεγάλη ύφεση λόγω του διπλασιασμού των τιμών του μαύρου χρυσού. Μία εξέλιξη της συγκεκριμμένης μορφής θα πυροδοτήσει κρίση στα ισοζύγια πληρωμών των συμμάχων των Αμερικανών όχι μόνον στην Ευρώπη, αλλά και στην Ιαπωνία, την Κορέα και τις Φιλιππίνες που ήδη λαμβάνουν έκτακτα μέτρα.
Συνωμοσιολογίες
Στην πραγματικότητα οι θεατρινισμοί και οι θεατρικές παραστάσεις του Donald Trump συγκαλύπτουν το σχέδιό του να προκαλέσει μία παγκόσμια οικονομική κρίση που θα διαρκέσει μία τετραετία, όπως οι ανάλογες του Μεγάλου Πολέμου και του ΙΙ Παγκοσμίου που ακολουθεί. Υπολογίζει πως η συγκεκριμμένη εξέλιξη θα επαναφέρει τις ΗΠΑ στην θέση του ηγέτη χάρη στην αυτάρκειά τους σε αργό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, οπότε άλλες χώρες θα υποχρεωθούν να προμηθεύονται ενέργεια από τους Αμερικανούς. Εάν εξαναγκασθούν να το πράξουν, τότε θα υποχρεωθούν να ακολουθούν τις αποφάσεις του βασικού προμηθευτή τους και να στρέφονται εναντίον οποιουδήποτε θεωρεί εχθρό του.
Ο αντίλογος στην συγκεκριμμένη υπόθεση εργασίας πηγάζει από το γεγονός ότι το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης εξελίσσεται επί σειράν ετών σε ζήτημα εθνικής ασφαλείας, από την στιγμή που το 58% των οικογενειών της χώρας παραμένει εκτεθειμένο στις τοποθετήσεις του σε μετοχές και το 45% του πλούτου τους επενδύεται σε μετοχές, οπότε ένα μεγάλο μέρος του πλούτου τους παραμένει δέσμιο της κεφαλαιαγοράς.
Τα συγκεκριμμένα δεδομένα συνεπάγονται πως μία μεγάλη κρίση στην αγορά των μετοχών αντιπροσωπεύει ζήτημα εθνικής ασφαλείας σε όρους οικονομικής καταστροφής, ισοδυναμώντας με ένα οικονομικό πυρηνικό όπλο. Όμως οι συσχετισμοί έχουν μεγαλύτερο βάθος από όσον φαντάζονται οι περισσότεροι, από την στιγμή που η χρηματιστηριακή αγορά αποτελεί αυτή καθαυτή την αμερικανική οικονομία, που εξελίσσεται στο σχήμα του γράμματος Κ, που συμβολίζει ταυτόχρονη ανάκαμψη και ύφεση. Το 10% των καταναλωτών αντιπροσωπεύει με τα εισοδήματά του σχεδόν το σύνολον των καταναλωτικών δαπανών, όταν το υπόλοιπο 90% αγωνίζεται να αντιμετωπίσει το υψηλό κόστος διαβίωσης λόγω των πληθωριστικών πιέσεων. Το σχήμα υποδηλώνει πως ένα μικρό μέρος της κοινωνίας βιώνει συνθήκες ανάπτυξης, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της πιέζεται από αντίξοες συνθήκες ύφεσης.
Το ανώτερο 10% των ανώτερων εισοδηματικά οικογενειών ουσιαστικά οδηγούν την οικονομία κυρίως λόγω των καταναλωτικών τους δαπανών, κατέχοντας παράλληλα το 90% των μετοχών, οπότε μία καθίζηση των τιμών, πρόκειται να καταλήξει σε μία μαζική περικοπή δαπανών. Από την στιγμή που οι καταναλωτικές δαπάνες αντιπροσωπεύουν το 70% του αμερικανικού ΑΕΠ, μία εξέλιξη της συγκεκριμμένης μορφής συνεπάγεται άμεση είσοδο σε ύφεση.
Δεν πρόκειται για μία ακόμα υπερβολή, εάν συνεκτιμηθεί πως κατά την διάρκεια της περιόδου Μαρτίου-Απριλίου του 2025 με τις ανατροπές του εμπορικού πολέμου και την αναταραχή των δασμών, οι τιμές των μετοχών υποχωρούν κατά 18% εξαϋλώνοντας $11 τρισεκατομμύρια από την συνολική κεφαλαιοποίηση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Εκείνη την εποχή πολλές εταιρείες από την SOUTHWEST AIRLINES, την CHIPOTLE και την PEPSICO προειδοποιούν πως αντιμετωπίζουν δραστικές μειώσεις στις πωλήσεις τους, δεδομένο που συνεπάγεται πως η υποχώρηση των καταναλωτικών δαπανών σηματοδοτεί είσοδο σε συνθήκες ύφεσης.
Παράλληλα το αμερικανικό δεκαετές ομόλογο αναρριχάται στο 4,5% για να υποχωρήσει με την κήρυξη εκεχειρίας στο 4,45% και το τριακονταετές στο 5,0%, επιτόκια που προδίδουν ότι η Wall Street αντιλαμβάνεται πως ο διπλασιασμός των τιμών του αργού πετρελαίου συνεπάγεται ισχυρές πληθωριστικές πιέσεις. Πάντως τα κύρια οικονομικά μέσα ενημέρωσης κρίνουν πως πρόκειται απλώς για οικονομική παραφιλολογία και ανυπόστατες οικονομικές θεωρίες. Αναμφίβολα οι τιμές του αργού πετρελαίου αυξάνονται και μάλιστα σε βαθμό που η Ασία και ο αποκαλούμενος Παγκόσμιος Νότος υφίστανται το πλήγμα που δέχεται η Γερμανία, όταν οι Αμερικανοί της επιβάλλουν να διακόψει τις αγορές φυσικού αερίου από την Ρωσσία. Η υαλουργία της υπολειτουργεί, η βιομηχανία λιπασμάτων συρρικνώνεται δραματικά και η αυτοκινητοβιομηχανία της υποχρεώνεται να διακόψει την λειτουργία μονάδων παραγωγής.
Οι δασμοί του Donald Trump στον χάλυβα και στο αλουμίνιο αυξάνουν το κόστος των αγροτικών μηχανημάτων και των οχημάτων περισυλλογής, με συνέπεια οι αγρότες στις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν ότι και όλοι οι υπόλοιποι στην υδρόγειο με υψηλότερα κόστη στα λιπάσματα, στα μηχανήματα και τον αγροτικό εξοπλισμό, αλλά και οπωσδήποτε στα καύσιμα.
Στο συγκεκριμμένο σημείο υπεισέρχεται η αδυναμία κατανόησης του συνολικού προβλήματος από την Wall Street, από την στιγμή που ναι μεν η ενέργεια και οι τιμές που συσχετίζονται αυξάνονται, αλλά υπάρχουν και άλλες παρενέργειες. Βιομηχανίες πρόκειται να συρρικνωθούν, προκαλώντας υφεσιακές πιέσεις και απολύσεις, ενώ οι κυβερνήσεις θα υποχρεωθούν να εκτρέψουν έσοδα για την ενίσχυση των πολιτών ώστε να ανταπεξέλθουν στις δαπάνες ενέργειας, γεγονός που συνεπάγεται περικοπές κοινωνικών δαπανών. Η ανεργία θα φτωχοποιήσει ακόμα περισσότερους ανθρώπους, αλλά το φαινόμενο δεν αποτελεί απότοκο πληθωρισμού, όπως υποστηρίζουν πολλοί, αλλά αντίθετα αποπληθωρισμού.
Η Νέα Πάλη των Τάξεων
Οι τιμές του αργού πετρελαίου, των χαλύβων, του αλουμινίου, των λιπασμάτων, του ηλίου και του φυσικού αερίου αυξάνονται, ενώ άλλες τιμές αντιμετωπίζουν πτωτικά φαινόμενα, συνέπεια να αναδύεται η μεγαλύτερη κατάρρευση από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης. Πρόκειται όμως για μία σκόπιμη επιδίωξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και αναμφίβολα προσχεδιασμένη, από την στιγμή που αδιαφορεί για το πλήγμα στην οικονομία των ΗΠΑ. Οι σχεδιαστές δεν απασχολούνται με τα τραύματα στην αγορά εργασίας λόγω της μείωσης των αμοιβών, ούτε με την άνοδο της ανεργίας και το ευρύτερο κλίμα απογοήτευσης και απελπισίας των πολιτών λόγω του ότι προσδοκούν μία νέα πάλη των τάξεων.
Όταν οι εταιρείες αναγκάζονται να προχωρήσουν σε περικοπές παραγωγής, αναπόφευκτα εμφανίζουν και αδυναμίες αποπληρωμής δανείων, με συνέπεια μειώσεις του προσωπικού τους. Οι εργαζόμενοι και ευφημιστικά "καταναλωτές" ήδη καταβάλλουν περισσότερο από 30% στις πιστωτικές τους κάρτες σε τόκους και υπερημερίες στις ΗΠΑ. Τα φοιτητικά δάνεια δεν εξυπηρετούνται σε αυξανόμενο αλματωδώς βαθμό, τα ιατρικά χρέη εξελίσσονται στο ταχύτερα εντεινόμενο αίτιο πτωχεύσεων και τα επιτόκια των ενυπόθηκων δανείων αυξάνονται, στραγγαλίζοντας τους Αμερικανούς.
Πρόκειται για μία νέα μορφή πάλης των τάξεων, χωρίς να αφορά τους εργαζόμενους εναντίον των εργοδοτών, από την στιγμή που εργαζόμενοι και εργοδότες υποφέρουν ταυτόχρονα προσπαθώντας να επιβιώσουν. Η πάλη αναδύεται πλέον μεταξύ της χρηματοοικονομικής τάξης που στρέφεται εναντίον της υπόλοιπης παραγωγικής οικονομίας, όπου χρηματοοικονομία, ασφαλιστικός κλάδος και αγορά ακινήτων (Finance, Insurance, Real Estate-FIRE), αποτελούν πλέον πυλώνες του ΑΕΠ των ΗΠΑ, στους οποίους οφείλεται η αύξησή του, ενώ η υπόλοιπη οικονομία συρρικνώνεται.
Πρόκειται στην πραγματικότητα για μία επανάληψη ενός φαινομένου οξύτατων αντιπαραθέσεων των μέσων του XVIII αιώνα, με την Μεγάλη Βρεταννία να αγωνίζεται να αντιμετωπίσει μία τάξη πλουσίων πιστωτών που δαπανούν τεράστια ποσά σε εισαγόμενα είδη πολυτελείας, περιφρονώντας την εγχώρια παραγωγή και το Λονδίνο να συγκεντρώνει τον πλούτο, όταν η υπόλοιπη χώρα φτωχοποιείται.
Η Θανάσιμη Απειλή της Ενέργειας
Στην σύγχρονη εποχή κρίνεται αυταπόδεικτο πως η ενέργεια αποτελεί τον απόλυτο θεμέλιο λίθο της οικονομίας και οι μεταβολές στην παραγωγή της ταυτίζονται με τις μεταβολές του ΑΕΠ, οπότε μία κάμψη κατά 5% στην ενεργειακή παραγωγή συνεπάγεται μία υποχώρηση κατά 5% του ΑΕΠ.
Με την σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο να ολοκληρώνει τον δεύτερο μήνα της και παρά την εκεχειρία δύο εβδομάδων, σχεδόν το 20% του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) εξαφανίζεται από την αγορά. Σε συνδυασμό με την απώλεια του αργού πετρελαίου που διακινείται μέσω των στενών του Ορμούζ και άλλες ανατροπές στην πλευρά της προσφοράς, αντιμετωπίζεται πλέον μία πτώση της τάξης του 10% στην παγκόσμια παραγωγή ενέργειας και κατά συνέπεια συρρίκνωση κατά 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Η εργασία χωρίς ενέργεια καταλήγει νεκρή και το κεφάλαιο χωρίς ενέργεια μετατρέπεται σε απολίθωμα.
Η κατάρρευση θα προκαλέσει άνοδο των τιμών του αργού πετρελαίου, με τους συμβατικούς οικονομολόγους να συμφωνούν με την συγκεκριμμένη υπόθεση, αλλά ο σύγχρονος κόσμος κινείται σε οικονομικό περιβάλλον που κυριαρχείται από την χρηματοοικονομία. Όμως στο συγκεκριμμένο σημείο οι συμβατικοί οικονομολόγοι αγνοούν εντελώς το ιδιωτικό χρέος και εμφανίζονται εμμονικοί με το αντίστοιχο του δημοσίου.
Στις ΗΠΑ το ιδιωτικό χρέος φθάνει σχεδόν το 140% και οπωσδήποτε κρίνεται γιγαντιαίο, αφορώντας κυρίως οικογένειες και επιχειρήσεις, οπότε εάν δεν υπάρξουν τα απαραίτητα έσοδα λόγω της ανόδου των τιμών του αργού πετρελαίου, τότε θα προκύψουν απολύσεις και αδυναμία αποπληρωμής του χρέους. Ενδεχόμενα μία εξέλιξη της συγκεκριμμένης μορφής θα οδηγήσει στο φαινόμενο της μεγάλης χρηματοοικονομικής κρίσης της περιόδου 2007-2008, αλλά στεροειδή προκαλώντας ολοκληρωτική κατάρρευση στην ζήτηση που λειτουργεί με βάση την πίστωση.
Οι εργαζόμενοι δεν έχουν την δυνατότητα να μεταφέρουν τις αυξήσεις των τιμών του αργού πετρελαίου σε ανάλογες των αμοιβών τους που ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να τις αποσπάσουν. Αναγκαστικά οι τιμές μειώνονται με την προσδοκία να διατηρηθεί σταθερός ο αριθμός των πελατών τους και οι γείτονές τους πράττουν το ίδιο, από την στιγμή που όλοι προσπαθούν να μειώσουν τα χρέη τους, που καταστρέφουν το χρήμα, επιβραδύνουν την οικονομία και προκαλούν αποπληθωρισμό.
Ο Αμερικανός οικονομολόγος, στατιστικολόγος, εφευρέτης και συγγραφέας Irving Fisher διατυπώνει εύστοχα στην περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης μετά το 1930, το αποκαλούμενο Παράδοξο του Fisher, σύμφωνα με το οποίο όσα περισσότερα καταβάλλουν οι χρεώστες, τόσα περισσότερα οφείλουν, από την στιγμή που τους επιβάλλεται η διαδικασία του ανατοκισμού. Το πραγματικό βάρος αυξάνεται με την πτώση των τιμών, οδηγώντας σε μεγάλες υφέσεις. Εάν κατά συνέπεια η προσφορά λιπασμάτων εξακολουθεί να παραμένει μειωμένη κατά 20%, η παραγωγή βασικών ειδών διατροφής θα συρρικνωθεί σε ποσοστό μεγαλύτερο του 20%. Το μέγεθος προδίδει επάρκεια για 6 δισεκατομμύρια ανθρώπους όταν οι κάτοικοι του πλανήτη ανέρχονται συνολικά σε 8 δισεκατομμύρια, οπότε πρόκειται να ενσκήψει λιμός σε παγκόσμια κλίμακα.
Όπως ένας αναρχικός εθνικιστής στο Σεράγεβο δολοφονεί τον Αρχιδούκα της Αυστροουγγαρίας, πυροδοτώντας έναν παγκόσμιο πόλεμο χωρίς να φαντάζεται τις συνέπειες, κατά τρόπο ανάλογο ο Αμερικανός πρόεδρος ακολουθεί τα βήματά του, με μόνη διαφορά ότι εκτιμά πως οι ΗΠΑ θα επανέλθουν σε ηγετική θέση λόγω της ενέργειας. Όμως όλοι οι υπόλοιποι θα υποστούν ακούσια τα επακόλουθα των ενεργειών, ενώ με την πρόσφατη εκεχειρία παρέχεται η δυνατότητα να υπαναχωρήσει και να επιτρέψει την αποκατάσταση των υποδομών πριν ο κόσμος υποστεί τα δεινά του λιμού.
Υπερπληθωρισμός και Αποπληθωρισμός
Παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι οικονομολόγοι δέχονται ότι υπερπληθωρισμός και αποπληθωρισμός διαφέρουν, στην πραγματικότητα μερικές φορές συμβαδίζουν. Όταν οι χώρες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην εξυπηρέτηση του εξωτερικού δανεισμού του, όπως πολλές από τον άλλοτε αποκαλούμενο Τρίτο Κόσμο και νυν Παγκόσμιο Νότο με τεράστια χρέη σε αμερικανικά δολλάρια, στρέφονται προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Το ΔΝΤ σπεύδει να συστήσει αυστηρή λιτότητα, οπότε οι εργαζόμενοι εισέρχονται σε μία διαδικασία συνεχούς φτωχοποίησης, έως ότου αποπληρωθεί ο εξωτερικός δανεισμός, αν και πρόκειται ουσιαστικά για οικονομική παραφιλολογία και ανυπόστατες οικονομικές θεωρίες, που παραπέμπουν στον γνωστό φιλελεύθερο οικονομολόγο David Ricardo (1772-1823).
Κάθε υπερπληθωρισμός στην ιστορία πηγάζει από την ανάγκη αποπληρωμής εξωτερικού δανεισμού και ο γερμανικός μετά το 1920 δεν προκαλείται από τις κυβερνητικές δαπάνες ή τα κοινωνικά προγράμματα, όπως επιμένουν οι οικονομικοί μύθοι. Δημιουργείται από τους τεράστιους όγκους των Reichsmarks που τυπώνονται για να διοχετευθούν στις ξένες αγορές συναλλάγματος για να αποπληρωθούν οι πολεμικές αποζημειώσεις και το γερμανικό παράδειγμα υιοθετούν επίσης η Γαλλία και η Χιλή.
Όμως η συγκεκριμμένη πραγματικότητα δεν διδάσκεται στην ακαδημαϊκή οικονομολογία, οπότε οι απόφοιτοι που προσλαμβάνονται στις κεντρικές τράπεζες δεν αντιλαμβάνονται τις διαφορές μεταξύ υπερπληθωρισμού, τυπικού πληθωρισμού τιμών και αποπληθωρισμού. Στην τρέχουσα περίοδο αναδύεται μία πανίσχυρη δύναμη που αιχμαλωτίζει οικονομίες επαναφέροντας μνήμες της κρίσης των ισοζυγίων πληρωμών των χωρών της Ασίας της περιόδου 1997-1998.
Η Ρωσσία επίσης έχει τεράστια εξωτερικά χρέη όταν ο τότε πρόεδρος Yeltsin, αναλαμβάνει όλες τις προηγούμενες οικονομικές υποχρεώσεις, με το αργό πετρέλαιο να κινείται εκείνη την εποχή στα επίπεδα των $10. Η χώρα εισέρχεται σε φάση ταυτόχρονου υπερπληθωρισμού και αποπληθωρισμού κατά την διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας του προηγούμενου αιώνα, καταλήγοντας πάντως και σε πτώχευση το 1998.
Η Ρωσσία πάντως δεν έχει ιδιαίτερα μεγάλο εσωτερικό χρέος αλλά πιέζεται τότε από το βάρος του ανάλογου μεγάλου εξωτερικού της και υπάρχουν λόγοι για να υποπτεύεται κανείς πως και ο υπερπληθωρισμός της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης κατά κάποιο τρόπο προκαλείται σκόπιμα εξαφανίζοντας το γερμανικό χρέος από τα ομόλογα που διακρατούν Αμερικανοί κερδοσκόποι. Κατά συνέπεια παρά το τρομερό του κόστος, έχει και ένα παράπλευρο ωφέλιμο αποτέλεσμα, εκμηδενίζοντας το εξωτερικό χρέος της χώρας.
Πολλοί υποστηρίζουν πως ο υπερπληθωρισμός της Γερμανίας αναδεικνύει στην εξουσία τον Adolf Hitler που όμως εκείνη την περίοδο παραμένει φυλακισμένος και αναλαμβάνει την καγκελαρία μετά από μία δεκαετία. Η πολιτική του επιτυχία έρχεται σε εποχή αποπληθωρισμού μετά την πτώχευση του 1932, όταν οι τιμές συρρικνώνονται με μέσο ετήσιο ρυθμό της τάξης του 10%, με συνέπεια κοινωνική κατάρρευση.
Η χρηματοοικονομική οικονομία καταρρέει το 1929, με τον κόσμο να εισέρχεται στην Μεγάλη Ύφεση το 1931, όταν και αποφασίζεται αναστολή αποπληρωμής χρεών της Ευρώπης προς τις ΗΠΑ και των γερμανικών αποζημειώσεων. Η αναστολή έρχεται πριν από την άνοδο του Adolf Hitler στην εξουσία, την οποία προκαλεί ουσιαστικά ο αποπληθωρισμός που ακολουθεί και δημιουργεί τις κατάλληλες πολιτικές συνθήκες για την άνοδό του.
Το Δυσοίωνο 2026
Το 2026 προμηνύει μεγάλες καταστροφές και πέραν της δυναμικής του τεράστιου παγκόσμιου χρέους που ανέρχεται στα $235 τρισεκατομμύρια, αντιπροσωπεύοντας το 230% και πλέον του παγκόσμιου ΑΕΠ, ο επαπειλούμενος λιμός θα οδηγήσει μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες στην πείνα. Η μέθοδος Haber-Bosch που επινοείται κατά την διάρκεια του Μεγάλου Πολέμου, αξιοποιεί το αργό πετρέλαιο για την παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων. Χωρίς τα συγκεκριμμένα λιπάσματα ο πλανήτης έχει την δυνατότητα να διατρέφει 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους, όταν οι κάτοικοί του ανέρχονται σε 8 δισεκατομμύρια, αν και η ύπαρξή τους, τους καλύπτει. Εάν απωλεσθεί το 20% της παγκόσμιας παραγωγής λιπασμάτων, τότε συρρικνώνεται κατά 20% η παγκόσμια παραγωγή βασικών ειδών διατροφής, με συνέπεια πλήγμα λιμού σε παγκόσμιο επίπεδο για 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους, όταν μέχρι τούδε αναδύονται κατά κανόνα τοπικοί λιμοί, όπως του Σουδάν ή της Υποσαχάριας Αφρικής.
Πρόκειται για το σημείο που συνδέει το βασικό σφάλμα των νεοκλασσικών οικονομικών με την πραγματικότητα από την στιγμή που το πρότυπο της οικονομίας με την μορφή ενός μοναδικού αγαθού που παράγεται από την εργασία και το κεφάλαιο, χωρίς να υπεισέρχονται οι φυσικοί πόροι και η συνεισφορά της ενέργειας. Δεν λαμβάνεται υπόψιν ότι δεν υπάρχει παραγωγή χωρίς ενέργεια και αγνοείται το γεγονός ότι το ήλιον δεν αποθηκεύεται και διαφεύγει από οποιαδήποτε δεξαμενή σε διάστημα ενός μηνός, οπότε χωρίς την εισφορά του οι βιομηχανίες αρκετών τομέων αδρανοποιούνται.
Προ τεσσάρων και πέντε δεκαετιών, ακόμα και οι οικονομολόγοι που επικρίνονται από νεώτερους, για την εμμονή τους στο σημείο ισορροπίας χρησιμοποιούν πίνακες εισόδου-εξόδου, λόγω του ότι αντιλαμβάνονται ότι για να παραχθεί κάτι απαιτούνται εισφορές από συγκεκριμμένες εισόδους. Οι ανόητοι που τους διαδέχονται, με τα Δυναμικά Στοχαστικά Γενικής Ισορροπίας πρότυπα, δέχονται ένα αγαθό χωρίς να συμπεριλαμβάνουν τους φυσικούς πόρους που συνιστούν την πραγματικότητα. Δεν αναγνωρίζουν πως μία σύγκρουση στα στενά του Ορμούζ στερεί από τον κόσμο το ένα πέμπτο της προσφοράς λιπασμάτων και το διδάσκονται πλέον με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Κατά συνέπεια δεν πρόκειται για συνωμοσία, αλλά για ανοησία, με τους ανθρώπους στα κέντρα αποφάσεων να μην αντιλαμβάνονται πως οι φυσικές εισροές, αποτελούν την πηγή παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών.
Κάθε οικονομική θεωρία έχει πολιτικές επιπτώσεις, με την θεωρία της ισορροπίας να υπηρετεί όσους επιθυμούν την κυβέρνηση να παραμένει αμέτοχη και να επιτρέπει στον χρηματοοικονομικό κλάδο να αναλαμβάνει την ρύθμιση των αγορών και να εγκαταλείπει τον έλεγχο των αμοιβών, ώστε να συρρικνώνονται έως ότου ισορροπήσουν στο επίπεδο που απαιτεί το 10% του πληθυσμού που κατέχει τα δύο τρίτα του συνολικού πλούτου. Κατά συνέπεια επιβάλλεται να έλθει στο προσκήνιο η άποψη περί ακύρωσης χρεών που δεν αποτελεί κάποια αφηρημένη ιδέα, όπως επιμένουν οι διευθύνοντες την χρηματοοικονομία. Η ακύρωση ουσιαστικά αφαιρεί τον πλούτο από την τάξη των πιστωτών και τερματίζει τον στραγγαλισμό της οικονομίας από τον χρηματοοικονομικό κλάδο.
Ιστορικά οι διαγραφές χρεών εντοπίζονται από το 2.400 π.Χ. στην Μεσοποταμία και στο κείμενο που γνωρίζουν όλοι ως Κώδικα Χαμμουραμπί και συντάσσεται μάλλον περί το 1762 π.Χ. ορίζεται πως όταν υπάρχουν ισχυρά πλημμυρικά φαινόμενα ή ξηρασία, τα αγροτικά χρέη ακυρώνονται. Η εναλλακτική λύση εστιάζεται στην συσσώρευση χρεών σε μία τάξη πιστωτών που προχωρεί σε κατασχέσεις γαιών και καταδικάζει τον πληθυσμό σε δουλεία χρέους, φαινόμενο που αναδύεται και στην σύγχρονη περίοδο.
Η Αντίθετη Πορεία της Κίνας
Σε αντίθεση με την Δύση, η Κίνα ακολουθεί μία πορεία που τονίζει την αποτυχία του δυτικού κόσμου, διαχειριζόμενη το χρήμα κα την πίστωση, όπως τα αγαθά κοινής ωφέλειας. Στις ΗΠΑ και την Βρεταννία το 80% των πιστώσεων κατευθύνεται προς την κτηματομεσιτική αγορά, διογκώνοντας τα χρέη, πληθωρίζοντας τα στοιχεία ενεργητικού και εισφέροντας πλούτο κυρίως στην χρηματοοικονομική τάξη.
Όμως πλέον επιτυχημένο παράδειγμα προβάλλει με την Τράπεζα Λαού της Κίνας (PBOC) που λειτουργεί υπό την εποπτεία του Συμβουλίου του Κράτους. Η κεντρική τράπεζα ευθυγραμμίζει την δημιουργία πιστώσεων με τα πενταετή προγράμματα της κυβέρνησης και μέσω τραπεζών που ασκούν πολιτική, όπως κυρίως η Αναπτυξιακή Τράπεζα Κίνας (China Development Bank-CDB), οπότε η κεντρική τράπεζα διοχετεύει ρευστότητα προς τις υποδομές, την ενέργεια και την βιομηχανική ανάπτυξη.
Η χώρα κινείται σε μία κατεύθυνση, την οποία η Δύση αποτυγχάνει να αντιληφθεί και να αξιολογήσει, από την στιγμή που διαχειρίζεται το χρήμα και την πίστωση με τα χαρακτηριστικά ειδών κοινής ωφέλειας. Σχεδόν το 80% των πιστώσεων στην Βρεταννία και στις ΗΠΑ διοχετεύεται στην αγορά ακινήτων, με συνέπεια να πληθωρίζει τις πραγματικές αξίες, να διογκώνει τα χρέη και να εισφέρει πλούτο κυρίως στην χρηματοοικονομική τάξη.
Η Τράπεζα Λαού της Κίνας (PBOC) δημιουργεί χρήμα για να υποστηρίξει τις υποδομές, τις βιομηχανικές επενδύσεις, την καινοτόμο τεχνολογία αιχμής και την παραγωγή και δεν έχει χρηματοοικονομική τάξη. Ταυτόχρονα 97 από τους 100 πλουσιώτερους ολιγάρχες σχηματίζουν το Συμβουλευτικό Πολιτικό Συνέδριο του Κινεζικού Λαού (Chinese People’s Political Consultative Conference-CPPCC), όπου η εσωτερική "εθνική επιτροπή" του CPPCC, αποτελεί ένα πανίσχυρο συμβουλευτικό σώμα στο κινεζικό πρότυπο της "συμβουλευτικής δημοκρατίας". Ο πρόεδρος Xi Jinping ανέρχεται στην εξουσία με την ισχυρή υποστήριξη της τάξης των Κινέζων ολιγαρχών, στην οποία ανήκει και ο ίδιος, που αποκαλούνται στην χώρα Πρίγκηπες. Η προεδρία του χαρακτηρίζεται από την δυναμική του στην αδιατάρακτη κατοχή της εξουσίας και την συνεπακόλουθη διασφάλιση ισορροπιών μεταξύ διαφόρων ομάδων ολιγαρχών.
Σε αντίθεση με την νεοκλασσική θεωρία που αγνοεί εντελώς την χρηματοοικονομία, με συνέπεια η τελευταία να καταλάβει και να κυριαρχήσει στην οικονομία στην Δύση, η Κίνα προτιμά να την περιθωριοποιήσει και να την θέσει υπό απόλυτο έλεγχο, προσέχοντας ιδιαίτερα τους διάσημους οικονομολόγους Adam Smith και John Stuart Mill. Οι δύο πρωτοπόροι αποκαλούνται και οι πρώτοι σοσιαλιστές, από την στιγμή που αγωνίζονται να αποτρέψουν την ανάδυση και ισχυροποίηση χρηματοοικονομικών ολιγαρχιών.
Πάντως στα τέλη του ΧΙΧ αιώνα εκρήγνυται η αντεπανάσταση με την νεοκλασσική οικονομική θεωρία να αρνείται αυτή καθαυτή την ουσία του οικονομικού ενοικίου, από την στιγμή που το ενοίκιο σε οποιαδήποτε μορφή του αποτελεί μη παραγωγικό εισόδημα. Ο νεοφιλελευθερισμός δομείται με βάση την συγκεκριμένη άρνηση με συνέπεια οι σύγχρονοι οικονομολόγοι να μην συμπεριλαμβάνουν στα πρότυπά τους τον δανεισμό, από την στιγμή που "το χρέος κάποιου αποτελεί στοιχείο του ενεργητικού κάποιου άλλου". Το αξίωμα όμως αποκρύπτει το γεγονός ότι τα χρέη του 90% των οικογενειών στις ΗΠΑ ανήκουν στο υπολειπόμενο 10%, με συνέπεια το 10% που παρέχει τις πιστώσεις να αυξάνει εκθετικά τον πλούτο του, ασχέτως εάν η οικονομία κατέχει την ικανότητα να παράγει ή να προβεί σε αποπληρωμές, με συνέπεια το συγκεκριμμένο αξίωμα να αποτελεί το τυφλό σημείο της ακαδημαϊκής οικονομολογίας.
Από την πλευρά της η Κίνα εξακολουθεί να αποστέλλει φοιτητές της στις ΗΠΑ για κυρίως μεταπτυχιακές σπουδές οικονομικών, ώστε οι όμιλοί της και οι τράπεζές της να έχουν την δυνατότητα να αντιλαμβάνονται στις διαπραγματεύσεις τους την οικονομική λογική που διέπει την Δύση. Η χώρα αποθεματοποιεί παράλληλα σχεδόν το οτιδήποτε, από το αργό πετρέλαιο και τα δημητριακά, έως τις πρώτες ύλες, με συνέπεια να διαθέτει αποθέματα δεκαοκτώ μηνών (εξαιρουμένου του αργού που εκτιμάται σε έξι μήνες). Επιπλέον η απομακρύνεται σταθερά από τα ορυκτά καύσιμα χρηματοδοτώντας μεγάλα προγράμματα πυρηνικών αντιδραστήρων, υδροηλεκτρικών έργων, αιολικής και ηλιακής ενέργειας, όπου έως το 2030 θα έχει παραγωγή ισοδύναμη με ολόκληρη την παραγωγή ενέργειας στις ΗΠΑ από ηλιακούς συλλέκτες.
Υπάρχει όμως ένας βαθύτερος πολιτιστικός λόγος για τις συγκεκριμμένες τεράστιες προετοιμασίες από την στιγμή που κάθε μαθητής ή μαθήτρια στην χώρα διδάσκεται την ιστορία των πολέμων του οπίου. Αντιλαμβάνονται πως η τότε Μεγάλη Βρεταννία, αδυνατώντας να διευρύνει την παραγωγή της για να καλύπτει ανάγκες της Κίνας, την εξαναγκάζει να αποδεχθεί εισαγωγές οπίου για να αποκαταστήσει τα εμπορικά της ισοζύγια, με την οδυνηρή ταπείνωση να καθορίζει τον ΧΙΧ αιώνα της Κίνας.
Στις ΗΠΑ κρίνεται αμφίβολο εάν οι μαθητές γνωρίζουν το οτιδήποτε για τους πολέμους του οπίου και τις συνέπειές του, οπότε και δεν αντιλαμβάνονται ότι ο κινεζικός αγώνας για την αυτάρκεια δεν αποτελεί απλώς πολιτική, αλλά την αντίδραση πολλών γενεών στην άγρια αποικιακή εκμετάλλευση, με συνέπεια να προετοιμάζονται και να διαθέτουν την δυνατότητα να αποφύγουν πολλά δεινά που πρόκειται να ταλανίσουν τον υπόλοιπο κόσμο.
Το βασικό σημείο που γνωρίζουν οι Κινέζοι οικονομέτρες και οικονομολόγοι και το οποίο περιθωριοποιείται από τους ομολόγους τους στην Δύση, αφορά την εξάρτηση της οικονομίας από την ενέργεια. Η καταστροφή της ενεργειακής προσφοράς, της ανάλογης των λιπασμάτων και πολλών άλλων πηγών παραγωγής, έχει την απαιτούμενη δυναμική να προκαλέσει γενική καθίζηση στην παγκόσμια παραγωγή. Επιπλέον δεν αναγνωρίζουν την σημασία του ιδιωτικού χρέους, έχοντας εμμονές με το ανάλογο δημόσιο, οπότε και δεν αντιλαμβάνονται βασικές παραμέτρους του αποπληθωρισμού, που ενσκήπτει όταν πάμπολλοι ιδιώτες και επιχειρήσεις αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τον δανεισμό τους.
Οι συγκεκριμμένες εξελίξεις συνεπάγονται πως το χρήμα καταστρέφεται, η οικονομία συρρικνώνεται και οι τιμές απομειώνονται, οπότε πληθωρισμός και αποπληθωρισμός εκδηλώνονται ταυτόχρονα, με τις τιμές της ενέργειας να ακολουθούν πληθωριστική τροχιά και την υπόλοιπη οικονομία να αποπληθωρίζεται από την στιγμή που οι ενεργειακές ροές παραμένουν ζωτικής σημασίας και δεν διευκολύνουν την ομαλή λειτουργία της.
