Τις προάλλες η στήλη είχε ασχοληθεί με την πολιτική και ιδεολογική μπουρδολογία που ακούμε συνεχώς, εκπορευόμενη από τα χείλη μελών κυρίως της αντιπολίτευσης.
Προφανώς το φαινόμενο έχει διάρκεια διότι μέσα στην καινοφανή επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται, άκουσα και τα περί «δυστοπικής δεξιάς». Μάλλον θα έπρεπε να αποφευχθεί η διατύπωση ενός τέτοιου χαρακτηρισμού διότι το αντίθετο της χρησιμοποιηθείσας φράσης είναι η ουτοπική αριστερά. Δηλαδή το «πιάσ’ τα’ αυγό και κούρευτο»…
Ας δούμε όμως τι θέλει να πεί ο αριστερός ποιητής που διατύπωσε αυτή την άποψη υπό την έννοια ότι πρέπει να συγκροτηθεί μία δημοκρατική και προοδευτική παράταξη για να φύγει η δυστοπική δεξιά. Πρώτ’ απ’ όλα η διαπίστωση του…αριστερού ποιητού –που έχει, ή για την ακρίβεια είχε σημαντική θέση στο κόμμα του αλαλούμ, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ- αναδεικνύει τον μαζοχισμό του ελληνικού λαού. Ο οποίος προφανώς θέλει να ζει σε σκοτεινό περιβάλλον και να ταλαιπωρείται, ειδ’ άλλως δεν θα είχε προτιμήσει την δεξιά σε τόσες αναμετρήσεις. Και μάλιστα να συνεχίζει να την προτιμά σε σύγκριση με τα άλλα κόμματα και, κυρίως με αυτό που θεωρεί το κυβερνητικό κόμμα δυστοπικό, αλλά το ίδιο βαδίζει σταθερά προς τις ποσοστιαίες ρίζες του. Καλή ψυχή που λένε…
Η ασυναρτησία βεβαίως δεν σταματάει στα δυστοπικά και στο αριστερό φως που θα καταυγάσει την Ελλάδα –τόσο δυνατό πάντως όπως αυτό που την έκαψε για μία τετραετία. Περιλαμβάνει και κρίσιμα ζητήματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, για τα οποία οι αριστερές απόψεις είναι από επικίνδυνες έως αφελείς. Θα πείτε, πάντοτε ήταν και τις βιώσαμε, ευτυχώς χωρίς να γίνει καμμιά στραβή όπως συνηθίζουν εκεί στα αριστερά να χαρακτηρίζουν την ανικανότητά τους. Δεν θέλουν τα κανόνια γιατί πρέπει να γίνουν νοσοκομεία. Έχει λογική το επιχείρημα μόνο που πρέπει να είσαι προετοιμασμένος μη σου πιάσει ο Τούρκος τον …ποπό, οπότε θα περισσεύουν τα νοσοκομεία.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο λαός προτιμάει τη … δυστοπία από την ασυναρτησία, την οποία ήδη έχει καταδικάσει στο περιθώριο, προφανώς διότι οι αναμνήσεις από τις …ευτυχείς και ηλιόλουστες αριστερές μέρες εξακολουθούν να προκαλούν ανατριχίλα.
Η ψύχραιμη συμβουλή θα ήταν να σταματήσουν μέχρι να βρουν επιχειρήματα να ασχολούνται με τον αντιπολιτευτικό λόγο. Άλλωστε έχουν τόσα εσωτερικά παλούκια να υπερπηδήσουν ώστε, στο πλαίσιο της πολιτικής προοπτικής της χαρωπής αυτής Αριστεράς, αυτό που θα πρέπει να τους ανησυχεί δεν είναι αν είναι δυστοπική η δεξιά, αλλά αν θα διαλυθούν ησύχως ή με φασαρία. Και η διάλυση, εδώ που τα λέμε, δεν είναι άσχημη κατάσταση. Μπορεί να είναι μία νέα αρχή ώστε να περάσει χρόνος και να τους ξεχάσουν, μπας και ξαναβρούν την ευκαιρία να ξεγελάσουν τον κοσμάκη, που είναι η τέχνη τους.
