Ο πόνος ενός γονιού που χάνει το παιδί του δεν μπορεί να περιγραφεί.
Μπορούν, περισσότερο από κάθε άλλον, να το νιώσουν όσοι έχουν και οι ίδιοι παιδιά ή εγγόνια. Με την έννοια αυτή καταλαβαίνει κανείς ότι δεν χωρούν δικαιολογίες για κάτι που συνέβη και για το οποίο είναι φυσικό όλοι να χάνουν την ψυχραιμία τους.
Το κράτος δεν είναι μία άϋλη έννοια αλλά συντίθεται από ανθρώπους, ευσυνείδητους ή και ασυνείδητους. Και η ευθύνη για ό, τι δεν έγινε επ’ι τόσα χρόνια δεν περιλαμβάνει μόνο πολιτικούς που κυβέρνησαν την χώρα όλα αυτά τα χρόνια αλλά και υπαλλήλους ψηλά στην ιεραρχία των δημόσιων επιχειρήσεων ή και σε χαμηλότερες θέσεις αλλά με συγκεκριμένες ευθύνες. Όπου δε το πολιτικό ρουσφέτι έσπευδε να καλύψει τις ανάγκες σε προσωπικό και σε θέσεις ευθύνης, είναι αυτονόητο ότι αυτές τις κατελάμβαναν οι πλέον ανεπαρκείς. Οι οποίοι κατά τα άλλα μπορεί αν συμβούλευαν και αρμόδιους υπουργούς, παρά το γεγονός ότι απλό πλευράς ικανοτήτων είχαν «την τύφλα τους’.
Αυτή την πραγματικότητα των διαχρονικών πολιτικών ευθυνών, καμώνονται ότι την αγνοούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ακόμη και αυτό της Αριστεράς που έχει παύσει πλέον να προβάλει το παλαιό επιχείρημα «μα εμείς δεν έχουμε κυβερνήσει» και το οποίο βαρύνεται με δύο τραγωδίες με δεκάδες νεκρούς. Επομένως η εκμετάλλευση της τραγωδίας των Τεμπών για αποκόμιση κομματικού οφέλους, είναι προκλητική και υποκριτική.
Για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών η σιωπή είναι χρυσός. Και να αφεθεί η Δικαιοσύνη να κάνει την δουλειά της. Ο πόνος γονιών και συγγενών είναι τόσο μεγάλος που είναι φυσικό να προκαλούνται υποψίες και τα ώτα να γίνονται ευήκοα σε συνωμοσιολογικές ιστορίες. Ιστορίες που καλλιεργούν και όσοι πιστεύουν ότι θα αποκομίσουν πολιτικό όφελος. Το ερώτημα μετατοπίζεται αλλού: Αν τα κόμματα που κτυπούν τύμπανα πολέμου θέλουν πράγματι να αποκαλυφθεί η αλήθεια ή επίτηδες κωλυσιεργούν για να παραμένει το θέμα στην επικαιρότητα και να αποκομίζουν, προσωρινό πολιτικό κέρδος από τις φωνασκίες τους; Αυτό δείχνουν οι δημοσκοπήσεις…
