Με τον παραπάνω τίτλο, η πανεπιστημιακή και συγγραφέας Λένα Διβάνη έχει γράψει ένα βιβλίο, στο οποίο με πολύ χιούμορ και, κυρίως, ειρωνεία περιγράφει τη διαδικασία ανάδειξης ενός πολιτικού, κατά προτίμηση με αρχηγικές και πρωθυπουργικές μάλιστα βλέψεις, αλλά και τον τρόπο λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.
Και οι δύο περιπτώσεις έτσι όπως περιγράφονται για να φωτιστεί το κοινό δεν αποτελούν βεβαίως και παραδείγματα προς μίμηση, τουλάχιστον από ηθικής πλευράς. Ορισμένοι θα πουν, σιγά μήπως και δεν το ξέραμε… Αυτοί όμως είναι οι λίγοι ενώ οι πολλοί έχουν άγνοια του τι συμβαίνει ή απλώς το φαντάζονται. Η Διβάνη τους το επιβεβαιώνει καθώς η ιστορία του βιβλίου αν και μυθοπλασία, εν τούτοις έχει βασιστεί σε αρκετά πραγματικά γεγονότα, με αλλοιωμένα βεβαίως για ευνόητους λόγους τα ονόματα. Όμως, όσοι έχουν ζήσει από κοντά πολιτική και δημοσιογραφία είναι σε θέση να αναγνωρίσουν πρόσωπα και καταστάσεις.
Πέραν της ευφυούς γραφής που πραγματικά ψυχαγωγεί τον αναγνώστη, η ουσία βρίσκεται στο ότι τον ενημερώνει για όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο και της πολιτικής και της ενημέρωσης. Ακόμη και η για λόγους σατιρικούς υπερβολή που μπορεί κανείς να διακρίνει σε γεγονότα και στάσεις και συμπεριφορές προσώπων, η παρουσίαση αυτή δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα που με εύστοχο τρόπο αλλά κυρίως κωμικό την έχουν αναδείξει ανεπανάληπτες ελληνικές ταινίες του παρελθόντος, με βάση τον λαϊκισμό που ακολουθεί τις περισσότερες φορές η πολιτική αλλά και την αφέλεια του κόσμου που αφήνεται να παρασυρθεί από κενές μεγαλοστομίες.
Πολιτική και κοινωνία είναι αλληλοτροφοδοτούμενες που επιβεβαιώνουν το άλυτο δίλημμα αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα. Το ποια από τις δύο, η πολιτική ή η κοινωνία είναι η κότα, αυτό είναι ένα ερώτημα με τελείως υποκειμενικές απαντήσεις.
Η ουσία είναι ότι το συγκεκριμένο βιβλίο με τις «αποκαλύψεις» του φωτίζει πλευρές που όλοι υποψιάζονται ότι ενδεχομένως να ισχύουν. Άλλωστε στα παιγνίδια εξουσίας στα οποία ανενδοίαστα, ως προς τα μέσα που χρησιμοποιούν, συμμετέχουν πολιτική και ΜΜΕ, η ανθρωποφαγική διάθεση εξουδετερώνει κάθε έννοια ηθικής, που δεν αποτελεί και το καλύτερο παράδειγμα για την κοινωνία, η οποία πάντως δείχνει ότι μειώνονται και οι αντιστάσεις της. Γι΄αυτό άλλωστε ακολουθεί έως και με φανατισμό κάθε λαϊκιστή, ασχέτως αν στο τέλος είναι το ίδιο φανατικά ΄πρόθυμη να τον λιθοβολήσει. Και οι κύκλοι παρακμής και λογικής διαδέχονται ο ένας τον άλλο αενάως.
Το συμπέρασμα είναι ότι αυτές οι σκοτεινές πλευρές της πολιτικής και της ενημέρωσης δεν αποσκοπούν στο να στρέψουν την πλάτη τους οι πολίτες σε αυτές. Αλλά, αντιθέτως, να είναι σκεπτόμενοι πολίτες, να κάνουν αξιολογήσεις με το κόσκινο της λογικής, ώστε να μη μετανιώνουν για τις επιλογές τους, τις οποίες προηγουμένως θα έχουν πληρώσει ακριβά….
