Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες αν όχι και μήνες είναι ότι ανεχόμαστε μία αφηνιασμένη Δημοκρατία έτσι όπως εκλεγμένοι, κατά τα άλλα κατά δημοκρατικό τρόπο, την στιγματίζουν με την συμπεριφορά τους, εντός και εκτός κοινοβουλίου, με αυτά τα χαρακτηριστικά. Του αφιονισμού και του ακραίου φανατισμού.
Ασφαλώς και υπάρχουν και σκεπτόμενοι Έλληνες που διαβλέπουν τους κινδύνους από μία εν διαρκή αφιονισμό Δημοκρατία, έτσι τουλάχιστον όπως την διαμορφώνουν συγκεκριμένες συμπεριφορές συγκεκριμένων πολιτικών ανδρών και γυναικών. Και ασφαλώς, αναζητώντας και τα αίτια αυτής της, εν μέρει έστω, εθνικής κατάντιας, έχουν κάθε λόγο να τα αποδώσουν, καταρχάς, ως συνέπεια, στην ανελευθερία που ίσχυσε για κάποια χρόνια στην χώρα μας, πριν την Μεταπολίτευση. Διότι στο όνομα της Δημοκρατίας και των θεσμών της που αποκαταστάθηκαν φτάσαμε στο άλλο άκρο. Στην ασυδοσία που παρέχουν οι ελευθερίες, στον αυταρχισμό των μειοψηφιών και στην καταδυνάστευση της σιωπηρής πλειοψηφίας, στην τοξικότητα ως μέσου πολιτικής κυριαρχίας.
Αυτή είναι η μία όψη των αιτίων. Η άλλη είναι η εξής: ‘Ότι στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, ένας ολόκληρος πολιτικός κόσμος, κουβαλώντας μέσα του τα συμπλέγματα παρελθόντων ετών, κατά τα οποία οι υπό ευρεία έννοια δημοκρατικοί θεσμοί είχαν πληγεί, εθεώρησε σκόπιμο να έχει μία μονοσήμαντη όσο και βολική αποστολή. Να εισαγάγει σε όλες του τις αποφάσεις λαϊκίστικα στοιχεία ως απόδειξη των δημοκρατικών του προθέσεων, καθώς και να επιτρέπει να κυριαρχεί κάθε λαϊκή αυθαιρεσία που ερμηνευόταν a priori ως επιβεβαίωση μίας αυταπόδεικτης δημοκρατικότητας που εξασφάλιζε στη λειτουργία της κοινωνίας. Ειδικότερα δε όσον αφορά στα χαρακτηριστικά της κοινωνίας αυτής, πολτοποιήθηκαν, δια του λαϊκισμού –και μάλιστα στο όνομα της δημοκρατίας- αξίες, πρόσωπα, αρχές και, το κυριότερο συνειδήσεις (προκειμένου οι επάνω να πάνε κάτω και οι κάτω επάνω). Όσον αφορά δε στους θεσμούς τέτοιες πολιτικές πρακτικές δεν εξασφάλισαν μία υγιή λειτουργία τους, σε κάθε τομέα της εθνικής λειτουργίας ώστε να μη ζήσουμε και το φαινόμενο της διάβρωσης που επέτρεψε την διαφθορά της κρατικής μηχανής. Μιας διαφθοράς που αποκαλύπτεται κάθε λίγο και λιγάκι ακόμη και σήμερα.
Το ερώτημα είναι ως πότε η ελληνική Δημοκρατία θα εμφανίζεται μαινόμενη. Απάντηση σε αυτό μπορεί να δώσει η κοινωνία, καθώς η στάση της είναι που αποτελεί κίνητρο για να χρησιμοποιεί μέρος του πολιτικού συστήματος την τοξικότητα, τον ακραίο λόγο, την συνωμοσιολογική επιχειρηματολογία, ώστε ο υπέρτατος των θεσμών να εμφανίζεται με την μορφή όχι απλώς της μαινόμενης αλλά της ασύδοτης Δημοκρατίας….
