Στα στοιχεία που διαμορφώνουν την έννοια του φασισμού, περιλαμβάνεται βεβαίως και η άρνηση και στην ακραία της μορφή η καταστολή της αντίθεσης. Δηλαδή αλλοίμονο σε αυτόν που εκφράζει μία αντίθετη άποψη ή, το χειρότερο προσπαθεί να την επιβάλει. Συμπληρωματικό δε στοιχείο του φασισμού είναι η αυταρχικότητα.
Κατά την άποψη του γράφοντος ο φασισμός ως έννοια, με την πάροδο των ετών έχει υπερβεί τα πρωταρχικά του όρια, τα πολιτικά δηλαδή, ως ιδεολογία. Και έχει εξελιχθεί σε μορφή συμπεριφοράς. Συμπεριφοράς απέναντι στους άλλους που εκλαμβάνονται ως αντίπαλοι, ακριβώς όπως ο φασισμός ως πολιτική ιδεολογία αντιμετώπιζε όσους του αντιτίθεντο. Έτσι, με την έννοια αυτή, είδος φασιστικής συμπεριφοράς μπορεί να αποτελεί και ο τρόπος που ένας πάτερ φαμίλιας είναι δυνατόν να αντιμετωπίζει τα μέλη της οικογένειά του. Με άκρως αυταρχικό και ενίοτε βίαιο τρόπο. Ή μια μάνα στα παιδιά της.
Ο πρόλογος αυτός έχει τη σημασία του. Διότι ο φασισμός ως συμπεριφορά, έτσι όπως αυτή προσδιορίστηκε πιο πάνω, απαντάται πλέον όλο και πιο συχνά στην καθημερινότητα. Κοινωνική και πολιτική. Τα κοινωνικά δίκτυα λ.χ. έχουν πλέον μεγάλη ανάπτυξη όσον αφορά στην επικοινωνία μεταξύ των πολλών. Διατυπώνεται λοιπόν μία άποψη σε ένα από τα γνωστά αυτά δίκτυα ή κάποιος σχολιάζει ένα γεγονός, που αναφέρουν ως είδηση τα μέσα αυτά. Αν διαβάσει κανείς αυτά που γράφουν όσοι έχουν για δικούς τους λόγους –και είναι δικαίωμά τους- αντίθετη γνώμη, απλώς θα φρίξει. Δεν θα αγανακτήσει απλώς, αλλά θα φρίξει σκεπτόμενος ότι οι άνθρωποι αυτοί ψηφίζουν και με έτσι έχουν τον τρόπο να επηρεάσουν με τις επιλογές τους και τις ζωές των υπολοίπων! Διότι, αντί να διατυπώσουν με την δική τους επιχειρηματολογία την άποψη που υποστηρίζουν, προτιμούν να επιτεθούν σε αυτόν που έχει άλλη γνώμη με χυδαίες φράσεις με τις οποίες θα κοκκίνιζε και η …Τρούμπα. Και το χειρότερο. Αποπνέουν έναν φανατισμό και ένα μίσος για το διαφορετικό, αναδεικνύοντας τα άλλα δύο είδη της έννοιας του φανατισμού. Που τον χαρακτηρίζουν εξ ίσου.
Αυτή είναι η συμπεριφορά των πολιτών. Διότι έχουμε αντίστοιχη συμπεριφορά από πολιτικούς είτε μέσα στην Βουλή είτε έξω από αυτή, σε συνεντεύξεις τους ή σε συμμετοχή τους σε τηλεοπτικές εκπομπές. Με αδιανόητες όσο και αδικαιολόγητες κραυγές, με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και διαστρέβλωση των λεγομένων του άλλου προκειμένου να κατευθύνουν την αντιπαράθεση στο πεδίο που θέλουν, με απώτερο βεβαίως στόχο να παραπλανήσουν τον κόσμο. Και η τακτική αυτή επιλέγεται, διότι και πάλι, υπάρχει έλλειψη ή ένδεια επιχειρημάτων.
Η παρακολούθηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αλλά και των όσων συμβαίνουν στο χώρο της πολιτικής είναι πολύ διδακτική. Κάτι σαν μάθημα σύγχρονης πολιτικής αγωγής. Έστω και αν το τελικό συμπέρασμα δεν είναι ενθαρρυντικό, καθώς αποκαλύπτεται ότι κρύβεται μέσα μας, αν όχι σε όλους μας πάντως σε ένα ικανό ποσοστό της κοινωνίας, ένας μικρός ή μεγάλος φασίστας!!
