Η πολιτική είναι ένα πεδίο με εύκρατο έδαφος για να ευδοκιμεί η μπουρδολογία. Άλλωστε η κοτσάνα δεν κοστίζει τίποτε. Παλαιόθεν είχαμε τέτοια παραδείγματα. Ποιος δεν θυμάται τον αρχηγό κόμματος Μπάμπη, στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, τον οποίον καλούσαν οι συγκεντρωμένοι κάτω από το μπαλκόνι του στην Πανεπιστημίου να πέσει για …να τον φάνε, μετά τις χαζομάρες που ξεστόμιζε.
Ειδικός στην μπαρουφολογία, με την ιδιαιτερότητα πάντως ότι είχαν ψήγματα λογικής αυτά που έλεγε, ήταν ο Βασίλης Λεβέντης του οποίου οι εκπομπές από το ιδιωτικό κανάλι που διέθετε αποτελούσαν την ψυχαγωγική νότα στον πολιτικό διάλογο. Είναι αυτός ο οποίος είχε χαρακτηρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ ζωολογικό κήπο όπου τα μέλη του βγάζουν άναρθρες κραυγές, ενώ στη δεκαετία του ΄80 είχε καταραστεί Κώστα Μητσοτάκη και Ανδρέα Παπανδρέου, ως αιχμή της αντιπολιτευτικής του τακτικής, να …πάθουν καρκίνο!
Και τώρα όμως δεν στερείται η πολιτική αστειοτήτων, δεδομένου ότι είναι πρόθυμοι πολλοί να τις εκστομίσουν πιστεύοντας –και σ΄αυτό ίσως δεν έχουν και πολύ άδικο μια και κυκλοφορούν πολλοί ψεκασμένοι ανάμεσά μας- ότι κάποιος θα «τσιμπήσει». Είναι και αυτό ένα προσόν. Δεν έχουμε ακούσει άλλωστε το …πειστικό επιχείρημα «έχουμε στελεχάρες, έχουμε προγραμματάρα», για την προσέλκυση ψήφων;
Έχουμε και στέλεχος του κόμματος της κ. Καρυστιανού –από τα στελέχη που την έχουν εξωθήσει στην πολιτική- που μίλησε, αναφερόμενο στο ενδεχόμενο συνεργασιών, ότι η Ελπίδα κλπ κλπ δεν πρόκειται να συνεργαστεί με κανένα κόμμα, λες και κάνουν οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί ουρά για να συνεργαστούν με το κόμμα αυτό. Και αναφέρθηκε επίσης, πονηρά και με αμφισημία στην πιθανότητα αυτοδυναμίας, μη διευκρινίζοντας αν αυτή η αυτοδυναμία θα αφορά το κόμμα Καρυστιανού ή την νέα Δημοκρατία! Πονηράδες! Αυτό μας μένει να δούμε, αυτοδυναμία της Ελπίδας, για να πάει η χώρα μπροστά! Κι όμως, αρκετοί το πιστεύουν!
Το μνημείο κοτσάνας όμως, είναι άλλο. Είναι η παρομοίωση του Αλέξη Τσίπρα με την Τζοκόντα, διότι από όποια γωνία, λέει, και να τον κοιτάξεις σε κοιτάζει. Από μία άποψη η παρομοίωση αυτή αποτελεί στην ουσία προτροπή για να μπει ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ σε…μουσείο, όπου άλλωστε, δικαιωματικά, ανήκει,. Από την άλλη, με βάση το ανεξίτηλο παρελθόν του κ. Τσίπρα η εικαστική παρομοίωσή του θα έπρεπε να παραπέμπει στην Γκουέρνικα, ώστε να αποτυπώνεται πιστά η θητεία του στην διακυβέρνηση της χώρας. Ένα αλλήθωρο πρόσωπο κατατρομαγμένο και ένα επίσης αλλήθωρος ταύρος που θα παραπέμπουν στους συνταξιούχους, ένα επίσης τρομαγμένο άλογο και ολοφυρόμενες γυναίκες.
Αντιπροσωπευτικός εκείνης της θητείας θα ΄ήταν και ο πίνακας του Γκόγια όπου ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιό του. Μόνο που στην περίπτωση της για πρώτη φορά Αριστεράς, αυτή είχε καταβροχθίσει μία ολόκληρη κοινωνία. Μήπως το Κομμάτια Ανατομίας του Ζερικό, με τα διάσπαρτα μέλη, θα ανταποκρινόταν καλύτερα σε εκείνη την αξέχαστη εποχή;
