Λέγεται ότι επί 2.500 χρόνια δεν έχουν σταματήσει οι πολεμικές συρράξεις. Σε διάφορα μέρη της γης.
Τη φρίκη τους την αισθανόμαστε σε μέγεθος, ανάλογα με την ασφαλή απόσταση που μας χωρίζει από την τραγωδία. Αν είναι κοντά, μας συγκλονίζει. Κυρίως γιατί σκεφτόμαστε το δικό μας κατώφλι. Αν είναι μακριά, αναβλύζει από μέσα μας ο αδυσώπητος ρεαλισμός. «Αυτά πάντοτε γίνονταν. Τέτοιο τέρας είναι ο άνθρωπος».
Η Μέση Ανατολή είναι το μέρος που δεν ησυχάζει. Λες και η Σταύρωση λειτουργεί εκδικητικά, θα πουν μερικοί, ως και αν υπάρχει Θεός που εκδικείται. Υπάρχει, αλλά μόνο στο μυαλό των ανθρώπων. Λες και κάποιοι, όσοι ζουν σ’ αυτές τις περιοχές, πρέπει να πληρώσουν για κάτι, που τη μεταφυσική του αιτία και οι ίδιοι αγνοούν. Οι ερμηνείες όμως δεν έχουν σημασία. Αυτό που μένει είναι η απόγνωση στο βλέμμα της μάνας που κρατάει, αγνώριστο από τη στάχτη και τη σκόνη των ερειπίων, το νεκρό μωρό της. Τη στάχτη και τη σκόνη του Χάρου, που καμμιά μάνα ποτέ δεν καλεί. Αλλά της τον στέλνουν μουσαφίρη, λες και κάποια δύναμη θέλει να δοκιμάσει την αντοχή της. Πως είναι να θάβεις το παιδί σου. «Θεέ μου μη μου δίνεις όσα μπορώ να αντέξω» φωνάζουν εκατοντάδες μανάδες, σε κάθε γωνιά της γης που εμφανίζεται, κάθε φορά, ο Ιππότης της Αποκάλυψης.
Τίποτε δεν μπορεί να μείνει πια κρυφό. Πόσο μάλλον αυτό που διεγείρει τα αιμοβόρα ένστικτά μας. Και που τα Μέσα ξέρουν να το εκμεταλλεύονται στο έπακρο, με το άλλοθι της ενημέρωσης. Και το αίμα ρέει άφθονο. Στις οθόνες. Στις σελίδες. Στα ερτζιανά. Έχει και τη χρησιμότητά της η γνώση. Δεν είναι πια το προνόμιο των ολίγων. Και όσο πιο πολλοί ξέρουν, τόσο πιο προσεκτικοί γίνονται, υποτίθεται τουλάχιστον, αυτοί που έχουν τις τύχες των λαών στα χέρια τους. Υποτίθεται. Γιατί όση είναι η φρίκη για το νεκρό παιδί και τον ανήμπορο γέρο –είτε είναι άραβας είτε ισραηλίτης- τόσες και άλλες τόσες είναι οι δικαιολογίες για τα ολοκαυτώματα αθώων. Και άλλες τόσες οι οπτικές του καθενός μας.
«Πεινασμένοι, διψασμένοι και χαμένοι, προβάλλουν από τα ερείπια» ήταν ένας τίτλος των Τάιμς του Λονδίνου με αφορμή μια άλλη εκατόμβη από τις πολλές που ζει κατά καιρούς η Μέση Ανατολή. Είναι η ματιά, η ανθρώπινη ματιά του δημοσιογράφου που ζει το ανείπωτο. Και, ενώ, μέσα από τις γραμμές του το ρεπορτάζ μας μεταφέρει στη κόλαση, η πολιτική αρθρογραφία μας προσγειώνει στα «πρέπει» των συμφερόντων και των καθ’ ημάς αξιών. «
Ας μη λησμονούμε εμείς οι δυτικοί το δηλητηριώδες ρεύμα του εξτρεμιστικού Ισλάμ, που το χαρακτηρίζουν ο μισογυνισμός, η ομοφοβία, η απόλυτη μισαλλοδοξία και η απόρριψη του διαφορετικού, ακόμη και μέσα στην ίδια του τη θρησκεία...Η φρίκη και οι εικόνες δεν πρέπει να μας αποσπούν από τη σύγκρουση αξιών και ιδεολογιών.
