Τους τελευταίους μήνες συμβαίνουν απίθανα περιστατικά στον χώρο της αντιπολίτευσης καθώς τα στελέχη της παραδέρνουν μεταξύ της αναζήτησης αρχηγού και προσδιορισμού στόχων, με τις ιδεολογικές κορώνες τους να αφήνουν αδιάφορο τον κόσμο που παλεύει για τα δικά του προβλήματα.
Πράγματι, για να αναφερθούμε μόνο στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, δεν υπήρξε κόμμα που να αντιμετώπισε ηγετικό πρόβλημα και οι υποψήφιοί του να μην ήταν σοβαρές προσωπικότητες με μεγάλο πολιτικό διαμέτρημα. Αντιθέτως σήμερα βλέπουμε να έχει μικρύνει η πολιτική στόφα των διεκδικητών, οι οποίοι σε άλλες εποχές, απλώς θα τους είχαν για γραμματειακή υποστήριξη. Και αν…
Και οι σχετικές διαδικασίες ήταν άκρως δημοκρατικές και δεν άφηναν περιθώρια για πολλές ερμηνείες που υπονομεύουν την έννοια της διαφάνειας.
Αυτό που συμβαίνει στον πέραν της Νέας Δημοκρατίας χώρο είναι ως και αν η παρακμή βρήκε εκεί πεδίο ανάδειξης μια εξέλιξης που ασφαλώς δεν περιποιεί τιμή για το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Προφανώς δε, κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι που, αυτές οι αρνητικές εξελίξεις αφορούν συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο. Τα αριστερόστροφα –είτε πραγματικά είτε υποκριτικά- κόμματα που κυβέρνησαν την Ελλάδα βασίστηκαν σε έναν άκρατο λαϊκισμό, που με το πέρασμα του χρόνου αποκαλύφτηκε η φούσκα των μέτρων που ο λαϊκισμός αυτός προωθούσε. Όταν η κοινωνία αντελήφθη την απάτη -τότε αλλά και τώρα- έβαλε στο περιθώριο τα κόμματα αυτά. Τα οποία έμειναν είτε με τους αποτυχημένους πολιτικούς τους, είτε με νέους πολιτευτές οι οποίοι αποδέχονταν να ασχοληθούν με την πολιτική, μέσω των αποτυχημένων και παρηκμασμένων κομμάτων. Επομένως, ποια απαίτηση μπορεί να έχει κανείς για πολιτικές προσωπικότητες, ισάξιες με εκείνες του παρελθόντος;
Όσο ο αριστερίζων και αριστερός χώρος δεν ανανεώνονται σε πρόσωπα, η κοινωνία θα βλέπει απλώς εκεί να διαγκωνίζονται πολιτικές καρικατούρες. Κάτι που ασφαλώς δεν συμβάλει στην γενικότερη αναβάθμιση του πολιτικού συστήματος, διότι, από την άλλη πλευρά δεν συνάδει προς την δημοκρατική λειτουργία μιας Πολιτείας η μονοπωλιακή επικράτηση, όχι μόνο στην εξουσία, αλλά, κυρίως, στην σοβαρή εκπροσώπηση της εγχώριας πολιτικής, ενός μόνο κόμματος.
Οι επικρατούσες συνθήκες στην αντιπολίτευση δεν ευνοούν απ’ ό, τι, προς ώρας φαίνεται, κάποια εντυπωσιακή εξέλιξη στην ποιότητα προσώπων και πολιτικού λόγου. Άλλωστε, όπως προαναφέρθηκε, ποιος αξιόλογος θα ήθελε να ασχοληθεί με κόμματα που εξακολουθούν να πορεύονται με όπλα την παραπλάνηση του κόσμου, καθώς το έλλειμμά τους σε συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις, ως εναλλακτικών προοπτικών, είναι μεγάλο.
Το γενικότερο αυτό κενό στον χώρο της αντιπολίτευσης είναι σοβαρό ως προς την λειτουργία του κοινοβουλευτισμού και της Πολιτείας γενικότερα. Και δεν φαίνεται να καλύπτεται
