Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική όπου η κοινωνία αφήνει στην άκρη τον θυμό, την κόπωση και τη φθορά της καθημερινότητας και επιστρέφει στο βασικό ερώτημα: ποιος μπορεί να κρατήσει τη χώρα όρθια όταν το περιβάλλον γύρω της φλέγεται;
Αυτό ακριβώς φαίνεται να καταγράφουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, με τη Νέα Δημοκρατία να ενισχύεται σε μια περίοδο έντονης διεθνούς αστάθειας, στη σκιά του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Το μήνυμα είναι σαφές, oι πολίτες μπορεί μετά από 7 χρόνια κυβερνητικής θητείας της Νέας Δημοκρατίας να έχουν παράπονα, μπορεί να διαφωνούν με τις εκάστοτε επιλογές της, μπορεί να καταγράφουν τη φθορά των πολλών ετών στην εξουσία, αλλά όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, αναζητούν κάτι πιο ουσιαστικό από μια ψήφο διαμαρτυρίας, αναζητούν ασφάλεια, σοβαρότητα και σταθερότητα.
Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να κερδίζει ξανά πολιτικό έδαφος. Όχι επειδή ξαφνικά εξαφανίστηκαν τα προβλήματα. Όχι επειδή η κοινωνία ξέχασε την ακρίβεια, τις πιέσεις στην οικονομία ή τις αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού, αλλά επειδή σε συνθήκες γεωπολιτικής έντασης, η πλειοψηφία των πολιτών δεν πείθεται εύκολα από «φωνές», ούτε από πρόχειρα συνθήματα που ακούγονται «εύκολα» στα τηλεοπτικά παράθυρα αλλά δεν παράγουν αίσθημα ασφάλειας.
Η αλήθεια είναι σκληρή για την αντιπολίτευση. Τα μικρά κόμματα μπορεί να εκφράζουν διαμαρτυρία, μπορεί να κερδίζουν στιγμιαία δημοσιότητα, μπορεί να χτίζουν πάνω στην οργή, στη θλίψη ή και στον πόνο, όμως δεν έχουν κατορθώσει να πείσουν τον μέσο πολίτη ότι μπορούν να σηκώσουν το βάρος της διακυβέρνησης σε μια τόσο δύσκολη εποχή. Στην πράξη, δεν εμπνέουν εμπιστοσύνη και αυτό φάνηκε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ακόμη περισσότερο.
Υπήρξε όμως και ένας ακόμη λόγος που ενισχύθηκε η εικόνα της κυβέρνησης, η γρήγορη και αποτελεσματική αντίδραση στο θέμα της Κύπρου. Η Αθήνα δεν έμεινε παρατηρητής. Κινήθηκε άμεσα, λειτούργησε συντονισμένα και έδωσε το σήμα ότι η Ελλάδα όχι μόνο παρακολουθεί τις εξελίξεις, αλλά μπορεί να παίξει και πρωταγωνιστικό ρόλο. Το γεγονός ότι όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις βρέθηκαν να στρέφουν το ενδιαφέρον τους προς την Κύπρο δεν ήταν μια τυχαία εξέλιξη. Ήταν αποτέλεσμα μιας πολιτικής και διπλωματικής κινητοποίησης στην οποία η Ελλάδα βγήκε ένα βήμα μπροστά.
Αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, γιατί σε τέτοιες ώρες ο πολίτης δεν κρίνει μόνο με όρους εσωτερικής κατανάλωσης. Βλέπει ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει τη χώρα με σοβαρότητα στο εξωτερικό, ποιος μπορεί να λειτουργήσει ως παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή, ποιος μπορεί να ενεργήσει γρήγορα και όχι απλώς να καταγγέλλει εκ των υστέρων. Και σε αυτό το πεδίο, η κυβέρνηση κέρδισε πόντους.
Αντίθετα, τα σενάρια περί νέων κομμάτων και νέων «σωτήρων» δείχνουν να ξεφουσκώνουν. Η δημόσια συζήτηση για νέα πολιτικά εγχειρήματα όχι μόνο δεν αποκτά δυναμική, αλλά δείχνει και σημάδια υποχώρησης. Ο Αλέξης Τσίπρας, παρά το γεγονός ότι παραμένει ένα πρόσωπο με αναγνωρισιμότητα και ισχυρό αποτύπωμα στην πολιτική ζωή, δεν φαίνεται σήμερα να δημιουργεί προσδοκία επιστροφής με όρους ρεύματος. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην πρωθυπουργός δεν αναμένεται σύντομα να προχωρήσει στη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα. Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε με μία δημοκοπική δυναμική, η οποία «ξεφουσκώνει» καθημερινά, υπό την πίεση των προβλημάτων της καθημερινότητας των πολιτών.
Το ίδιο ισχύει και για άλλες περιπτώσεις που προβλήθηκαν ως εν δυνάμει νέοι πόλοι, όπως η Καρυστιανού, όπου επίσης καταγράφεται σαφής κάμψη.
Αυτό συμβαίνει γιατί στις συνθήκες κρίσης η κοινωνία γίνεται πιο αυστηρή. Δεν αρκείται σε πρόσωπα που εκφράζουν ένα συναίσθημα. Δεν αρκείται σε μια ηχηρή παρουσία ή σε μια συγκυριακή δημοφιλία. Ζητά σχέδιο, επάρκεια, βάθος, δύναμη εξουσίας, όχι μόνο δύναμη εντυπώσεων.
Το πραγματικό συμπέρασμα των τελευταίων δημοσκοπήσεων είναι λοιπόν βαθύτερο από μια απλή αριθμητική άνοδο της Νέας Δημοκρατίας. Είναι η επιβεβαίωση ότι σε μια εποχή αλλεπάλληλων κρίσεων, οι πολίτες εξακολουθούν να θεωρούν τη σταθερότητα υπέρτατο πολιτικό ζητούμενο και όταν καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στη φθαρμένη αλλά έμπειρη διακυβέρνηση και στην αβέβαιη εναλλακτική, επιλέγουν τελικά αυτό που τους κάνει να νιώθουν πιο ασφαλείς.
Η κυβέρνηση δεν έχει λευκή επιταγή. Η φθορά υπάρχει, τα προβλήματα είναι εδώ και η κρίση της καθημερινότητας δεν έχει λυθεί. Όμως η πολιτική ηγεμονία δεν κρίνεται μόνο στην κανονικότητα. Κρίνεται κυρίως στις στιγμές πίεσης και στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να πείθει ότι, παρά τα λάθη και το κόστος της μακράς διακυβέρνησης, παραμένει για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα σε ένα ασταθές περιβάλλον.
Τελικά, αυτό είναι το βασικό πολιτικό ένστικτο των πολιτών, γιατί όπως λέει ο θυμόσοφος λαός «στα εύκολα όλοι μιλάνε, στα δύσκολα λίγοι μένουν».
