Είναι ίδιο της ανθρώπινης φύσης πολλές φορές τα βραχυπρόθεσμα ως προς την σημασία τους να παραγκωνίζουν τα μακροπρόθεσμα που έχουν και την μεγαλύτερη αξία.
Για παράδειγμα όσον αφορά στην ελληνική πραγματικότητα, τα προβλήματα της καθημερινότητας έναντι σημαντικών επιτευγμάτων στον καίριο οικονομικό τομέα που θεμελιώνουν μία μακροπρόθεσμη θωράκιση της χώρας και θέτουν στέρεες βάσεις ανάπτυξης.
Ο Οίκος Fitch αναβάθμισε για μία ακόμη φορά την χώρα ως προς την πιστοληπτική της ικανότητα. Και όπως διευκρίνισε ο πρωθυπουργός «η ταχύτερη αποπληρωμή και αποκλιμάκωση του δημοσίου χρέους οδηγεί σε εξοικονόμηση 800 εκατομμυρίων ευρώ που αντί να πηγαίνουν στην εξυπηρέτηση του χρέους μένουν και επιστρέφουν στις τσέπες των πολιτών με αύξηση των κοινωνικών δαπανών, μείωση φόρων και αύξηση εισοδημάτων…».
Αν λάβουμε υπόψιν τις δυνατότητες που δημιουργεί η αποπληρωμή του χρέους και που περιέγραψε ο κ. Μητσοτάκης ως αύξηση εισοδημάτων , μείωση φόρων και αύξηση κοινωνικών δαπανών, βλέπουμε ότι τα μεσοπρόθεσμα οφέλη για την ελληνική κοινωνία έχουν μεγαλύτερη αξία έναντι άλλων προβλημάτων που την ταλανίζουν όπως είναι λ.χ. η ακρίβεια ή το κυκλοφοριακό. Η μία κατάσταση είναι το μέλλον και η άλλη απλώς το πρόσκαιρο παρόν.
Είναι μία πραγματικότητα που ενδεχομένως δυσκολεύεται να την συνειδητοποιήσει κανείς αλλά που στην ουσία πρέπει να αποτελεί και κριτήριο επιλογών για τους πολίτες που θα κληθούν να αποφασίσουν ποιοι θέλουν να τους κυβερνούν. Και το λέμε αυτό διότι ξημερώνουν δύσκολοι καιροί όσον αφορά το πολιτικό σκηνικό. Και η κοινωνία πρέπει να έχει υπόψιν της ότι οικονομικά επιτεύγματα, όπως αυτά που αναγνωρίζονται διεθνώς, είναι εύκολο να ανατραπούν για πολιτικούς λόγους, για τους οποίους πάντως θα έχει και την δική της ευθύνη η ίδια η κοινωνία.
