Άλλος ένας ευπατρίδης της ελληνικής πολιτικής ζωής έκλεισε για πάντα τα μάτια του. Πλήρης ημερών όπως συνηθίζουμε να λέμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι για τους οικείους του κάθε θανόντα υπάρχουν μέρες στις οποίες θα πρέπει να τελειώνει η ζωή του οποιουδήποτε αγαπημένου τους προσώπου.
Ο ευπατρίδης που ανήκει στη μεγάλη φιλελεύθερη κεντροδεξιά παράταξη της Νέας Δημοκρατίας είναι ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης. Όχι απλώς ιστορικό στέλεχος του κόμματος αλλά ίσως και εκπρόσωπος της ίδιας του της ιστορίας, που φρόντισε μάλιστα να την κάνει γνωστή στους Έλληνες με δύο εξαιρετικά βιβλία του που φέρουν τον τίτλο «Όπως τα έζησα».
Πολιτικός χαμηλών τόνων αλλά αποτελεσματικός διακρινόταν για το ήθος του και την εντιμότητά του. Το ότι ήταν πολιτικός χαμηλών τόνων προκύπτει βεβαίως από την συνολική πολιτική του πορεία. Αλλά μπορεί να το διακρίνει κανείς και μέσα στα βιβλία του. Στον πρώτο τόμο του «Όπως τα έζησα», αναφερόμενος στην απόφασή του να συγγράψει τα βιβλία αυτά, μας λέει ότι η ιδέα της συγγραφής γεννήθηκε από τις σημειώσεις του –που δεν αμφιβάλλει κανείς ότι θα ήταν πάμπολλες. Και παρατηρεί:
«Άλλο σημειώσεις και άλλο απομνημονεύματα. Δεν μου αρέσει η λέξη απομνημονεύματα. Για να γράψεις “απομνημονεύματα” θα πρέπει να πιστεύεις ότι η ιστορία σου έχει τόσο μεγάλη σημασία και ενδιαφέρον που αξίζει να διαβαστεί από το κοινό».
Εδώ όμως ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης κάνει λάθος. Διότι όσα έζησε είχαν την μεγάλη σημασία τους και ασφαλώς το κοινό που τα διάβασε έγινε πλουσιότερο σε γνώσεις για μεγάλο μέρος της Μεταπολεμικής ιστορίας της Ελλάδας.
Και ως προς το ήθος του και τα «πιστεύω του» όσον αφορά στην πολιτική μπορεί κανείς να τα διακρίνει στον πρόλογο του πρώτου του τόμου των δύο βιβλίων του:
«Πολιτική σημαίνει πάνω απ’ όλα ηθικό χρέος προς τον τόπο και τους ανθρώπους του. Σημαίνει αγώνας και αγωνία για την εκπλήρωση υπέρτατου καθήκοντος. Σημαίνει να εμπνέεσαι από ιδανικά και να αγωνίζεσαι για αξίες. Αν δεν ισχύουν αυτά καλύτερα να μην είσαι στην πολιτική –όσες ικανότητες κι αν έχεις. Αν δεν νοιάζεσαι με αυτόν τον τρόπο για τους ανθρώπους, για τα δημόσια πράγματα, για τον τόπο, καλύτερα να απέχεις από τα κοινά».
Γεννήθηκε σε μία ήσυχη αστική γειτονιά κοντά στα Εξάρχεια στις 2 Αυγούστου του 1933. Παιγνίδι της μοίρας. Ακριβώς την ημέρα των γενεθλίων του άφηνε την τελευταία του πνοή, λες και κάποια υπερβατική δύναμη ήθελε να πει ότι αυτή είναι που καθορίζει το πως και το γιατί την πορεία των ανθρώπων.
Η πολιτική πορεία του Γιάννη Βαρβιτσιώτη και αφού είχε τελειώσει την διατριβή του για τις Ανώνυμες Εταιρίες αρχίζει τον Μάρτιο του 1961 όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής του ζητάει –γνωρίζοντας για την πανεπιστημιακή του διατριβή σε οικονομικό θέμα– να του συντάξει ένα σημείωμα δύο μόλις σελίδων για το πως η συναλλαγματική, ως μέσον πίστεως, θα καταστεί πιο αξιόπιστη προς όφελος των εμπορικών και των λοιπών συναλλαγών. Ικανοποιημένος ο Καραμανλής από το σημείωμα εκείνο των δύο σελίδων αναγγέλλει, μέσω του Διευθυντού του Γραφείου Τύπου του, του Γιάννη Ζαχαράκη, στον εμβρόντητο Βαρβιτσιώτη ότι στις εκλογές του έτους εκείνου θα είναι υποψήφιος βουλευτής στη Β΄ Αθηνών. Έτσι αρχίζει μία μακρά πολιτική σταδιοδρομία στην οποία ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν τις περισσότερες φορές αν όχι σε όλες μόνιμα υπουργός.
Από την μακρά θητεία του στις υπουργικές θέσεις του Γιάννη Βαρβιτσιώτη του είχε μείνει, κατά ανεκδοτολογικό, θα έλεγε κανείς τρόπο, ο τρόπος με τον οποίο κυβερνούσε ο Καραμανλής αλλά και πως ήλεγχε τους υπουργούς του. Ασκούσε σε αυτούς έναν ασφυκτικό έλεγχο και μάλιστα από πολύ πρωί. Ένα τέτοιο σχετικό περιστατικό είχε διηγηθεί στον γράφοντα ο ίδιος ο Βαρβιτσιώτης, ως θύμα του ελέγχου εκείνου, όταν ήταν υπουργός Εμπορίου.
Μια μέρα λοιπόν, μεσ’ στα άγρια μεσάνυκτα τον πήρε τηλέφωνο ο Καραμανλής για να του ζητήσει εξηγήσεις γιατί τα... ραδίκια είχαν φτάσει να έχουν 17 δραχμές το κιλό, όπως είχε διαβάσει σε μία εφημερίδα, από αυτές που προμηθευόταν από αργά το βράδυ της προηγούμενης ημέρας, πριν δηλαδή κυκλοφορήσουν, το πρωί!
Κόκκαλο ο Βαρβιτσιώτης... Αλλά δεν μπορούσε να κάνει και διαφορετικά και άρχισε να ρωτάει από δω κι από κει, για να μάθει τι ακριβώς ίσχυε. Μέχρι που πήρε άγρια ξημερώματα έναν φίλο του... μανάβη ο οποίος άκουσε έκπληκτος τον... υπουργό να τον ρωτάει πόσο έχουν τα ραδίκια!! Αφού του είπε ότι έχουν επτά και όχι 17 δραχμές, ο Βαρβιτσιώτης πήρε τον Καραμανλή και τον διαβεβαίωσε, λέγοντάς του ότι αυτό που προφανώς διάβασε οφειλόταν σε τυπογραφικό λάθος…
Ακραιφνής Καραμανλικός ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήταν αυτός που μαζί με τον Γιάννη Κεφαλογιάννη είχαν προτείνει –μετά την ήττα της ΝΔ στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1996– την προώθηση της υποψηφιότητας του ανεψιού του ιδρυτή της ΝΔ, του Κώστα Καραμανλή για την προεδρία του κόμματος.
