Δεκέμβρη μήνα και συγκεκριμένα στις 21 Δεκεμβρίου του 1879 γεννιόταν ένα πρόσωπο που έμελλε να παίξει ένα καθοριστικό ρόλο στην παγκόσμια ιστορία, χωρίς να αφήσει ένα θετικό αποτύπωμα.
Αντιθέτως η Ιστορία έχει επιχειρήσει να διακριβώσει αν το πρόσωπο αυτό ή ο Χίτλερ ήταν οι ηγέτες που ευθύνονται για τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Και το πρόσωπο αυτό δεν είναι άλλο από τον Στάλιν ή άλλιώς Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουκασβίλι, στα θύματα του οποίου περιλαμβάνονται και …Έλληνες. Πράγματι, όσον αφορά τις εκκαθαρίσεις του Στάλιν με βάση εθνοτικά κριτήρια αξίζει να αναφερθεί ότι στην περιφέρεια του Κρασνονταρ έγιναν απηνείς διώξεις Ελλήνων με την κατηγορία ότι ανήκαν σε παράνομες εθνικιστικές οργανώσεις που απέβλεπαν στην διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, προκειμένου να δημιουργηθεί...ελληνική δημοκρατία στην Νότια Ρωσία!! Και ο Στάλιν χρησιμοποίησε εναντίον τους το…επιχείρημα που ήξερε. Το λεπίδι.
Τα εγκλήματα του Στάλιν ομολόγησε και ο διάδοχός του στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Νικίτα Χρουστσώφ. Άλλωστε καθ’ όλη την διαρκεια του καθεστώτος τρομοκρατίας που είχε καθιερώσει ο Στάλιν, κυρίαρχη τάση στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ενώσεως ήταν ο «σταλινισμός», σε σημείο ώστε οι δύο έννοιες να είναι αναπόσπαστες. Επομένως όταν μιλάμε για κομμουνιστικά εγκλήματα πρωτίστως αναφερόμαστε στον Στάλιν. Κατά δεύτερον δε λόγο στους μιμητές των μεθόδων του, τον Μάο, τον Πολ Ποτ και εν μέρει και τον Τσαουσέσκου.
Ο Στάλιν εκλέχτηκε το 1922 γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, επειδή είχε αρρωστήσει ο Λένιν. Σημειωτέον ο Λένιν ο οποίος ειχε αντιληφθεί τι είδους χαρακτήρας ήταν ο Στάλιν και ποιες ακραίες μεθόδους ήταν πρόθυμος να ακολουθήσει, τον είχε κρίνει ακατάλληλο για να είναι διάδοχός του στην ηγεσία του κόμματος. Αντίπαλός του ήταν ο μπολσεβίκος και θεωρητικός του Μαρξισμού Λεφ Νταβίντοβιτς ΜπρονστέΙν, πιο γνωστός ως Λέων Τρότσκυ, τον οποίο διέγραψε ο Στάλιν, στη συνέχεια τον εξόρισε και τελικώς τον δολοφόνησε στο Μεξικό όπου είχε καταφύγει. Ο Λένιν είχε σωστά διαβλέψει
Διαλεγμένα θύματα
Από τη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία ο Στάλιν με μεθοδικότητα κατάφερε να εξαλείψει κάθε αντιπολιτευόμενη φωνή, χρησιμοποιώντας την συκοφαντία –όπως είπε ο ίδιος ο Χρουστσώφ- τις φυλακίσεις, τις εξορίες και βεβαίως τις δολοφονίες των αντιπάλων του, αλλά και πολιτών που με συκοφαντικό τρόπο κατηγορούνταν γιαν πολιτικά εγκλήματα.
Στο βιβλίο των Βρεταννών ιστορικών Έντ Ράινερ και Ρον Στάπλεϋ «Ανατρέποντας την Ιστορία» με το οποίο, κατόπιν ερευνών σε αρχεία προσπαθούν να αποκαταστήρουν την ιστορική αλήθεια, αναφέρονται τα εξής: «Στην πορεία της καρριέρας του ο Στάλιν όχι μόνο εκκαθάρισε τους εχθρούς του από τον πολιτικό βίο της Σοβιετικής ΄Ενωσης, αλλά επιχείρησε να τους εξαλείψει από την ιστορία παραποιώντας τις φωτογραφίες στις οποίες εμφανίζονταν. Φυσικά η πιο φημισμένη φωτογραφία είναι του Λένιν που απευθύνεται στα στρατεύματά του έξω από το Θέατρο Μπολσόϊ το 1920, όταν φωτογραφήθηκε πάνω σε ένα ξύλινο άμβωνα σε πλήρη ρητορική ορμή με τον Τρότσκυ να στέκει στην μία πλευρά και τον Καμένεφ λίγο πιο πίσω. Όταν ο Σταλιν απομάκρυνε τον Τρότσκυ από την εξουσία στο τέλος της δεκαετίας του του ΄20, τον εξάλειψε και από την φωτοιγραφία. Την ίδια μεταχείριση είχε ο Καμένεφ σαν αποτέλεσμα των «δικών επίδειξης» της δεκαετίας του ΄30». (ΣΣ Ο Λεβ Καμένεφ ήταν γαμπρός του Τρότσκυ και είχε μάλιστα υπηρετήσει ως αναπληρωτής πρωθυπουργός τον τελευταίο χρόνο της ζωής του Λένιν. Μαζι με τον Λένιν τον Ζηνόβιεφ τον Τρότσκυ τοιν Στάλιν τον Σοκόλνικοφ και τον Μπουμπνόφ ήταν μέλος του πρώτου Πολίτ Μπυρό που ήταν επιφορτισμένο με την διαχείριση της Επανάστασης των Μπολσεβίκων)
Ο Λέων Τρότσκυ έγραψε ολόκληρο βιβλίο με τίτλο τα Εγκλήματα του Στάλιν.
Ερωτοτροπία με τον Χίτλερ
Σε μία δημοσκόπηση που είχε διεξαχθεί στη σημερινή Ρωσία για ποιον θεωρούσαν μεγάλο ηγέτη, με ένα 38% αναδείχτηκε ο Στάλιν έναντι ενός 34% του Βλαντιμίρ Πούτιν. Βεβαίως δεν ήταν η νοσταλγία που τον ανέδειξε αλλά το γεγονός ότι είχε συμβάλει στην απελευθέρωση της Ευρώπης μαζί με τις δυτικές συμμαχικές δυνάμεις και στην νίκη επί του Χίτλερ. Όμως υπάρχουν και ορισμένα σκοτεινά σημεία σε σχέση με τον ρόλο του ιδιοτελούς Στάλιν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο βιβλίο του «Στάλιν, το Μεγάλο σχέδιο», ο πρώην αξιωματικός Πληροφοριών του Σοβιετικού Στρατού Βίκτορ Σουβόροφ, βασιμένος σε σοβιετικά ντοκουμέντα και ιστορικό υλικό αποκαλύπτει τον στρατηγικό σχεδιασμό του Στάλιν για την κατάκτηση της Ευρώπης και τους λόγους της αμφιλεγόμενης στήριξής του στην Ναζιστική Γερμανία. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο αυτό ο «Στάλιν θεωρούσε την Ναζιστική Γερμανία ως την δύναμη η οποία θα πολεμούσε και θα αποδυνάμωνε τις ασθενείς καπιταλιστικές χώρες ούτως ώστε οι Σοβιετικές στρατιές να μπορούν μετά να σαρώσουν όλη την Ευρώπη. Ο συγγραφέας εφιστά επίσης την προσοχή στο Σύμφωνο Μη Επιθέσεως του 1939 μεταξύ της Ε.Σ.Σ.Δ. και της Γερμανίας το οποίο επέτρεψε στον Χίτλερ να προχωρήσει τα σχέδιά του και να εισβάλει στην Πολωνία, υποδαυλίζοντας τον πόλεμο στην Ευρώπη.
Ο Σουβόρωφ καταρρίπτει την θεωρία ότι ο Στάλιν ξεγελάστηκε από τον Χίτλερ και ότι η Σοβιετική Ένωση υπήρξε θύμα της Γερμανικής επιθετικότητας. Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι ο Στάλιν ούτε φοβόταν τον Χίτλερ, ούτε τον εμπιστευόταν.
Το μεγάλο μαχαίρι
Μπορεί ο Στάλιν να ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο επιβάλλοντας τον κομμουνισμό, αλλά η εξασφάλιση μιας παρατεταμένης παραμονής του στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης, περνούσε μέσα από την καθιέρωση ενός καθεστώτος εσωτερικής τρομοκρατίας. Κατά τον Σολζενίτσιν τα θύματα του Στάλιν ανέρχονται σε 60 εκατομμύρια, όλα αυτά τα χρόνια, από 1922 έως το 1953. Οι υπολογισμοί κυμαίνονται αλλά όλοι οι ιστορικοί συγκλίνουν ότι τα θύματα του Στάλιν ήταν περισσότερα από 40 εκατομμύρια. Στο βιβλίο του λ.χ. «Αφύσικοι θάνατοι στην ΕΣΣΔ» ο σοβιετικός ιστορικός Ιγκόρ Ντυάντκιν ανεβάζει τους θανάτους αυτούς κοντά στα 60 εκατομμύρια όσους δηλαδή υπολογίζει και ο Σολζενίτσιν, αναφέροντας ότι μέχρι 49.000.000 πρέπει να υπολογίζονται τα θύματα για τα οποία υπεύθυνος είναι ο Στάλιν!
Στους θανάτους αυτούς οι ιστορικοί υπολογίζουν όχι μόνο εκτελέσεις και δολοφονίες αλλά και θανάτους με «τεχνητά μέσα», όπως λ.χ. ο τεχνητός λιμός στην Ουκρανία. Πράγματι μεταξύ 1932 και 1933, όταν η Ουκρανία ήταν υπό την σοβιετική εξουσία, εκατομμύρια Ουκρανοί έχασαν την ζωή τους, ως αποτέλεσμα της επιχείρησης Holodomor που σημαίνει «εκτέλεση με πείνα» και προέρχεται από τις λέξεις holod που σημαίνει λιμός και moryty που σημαίνει σκοτώνω. Υπολογίστηκε ότι τον χειμώνα των ετών 1932-1933 πεθαναν περί τα 10 εκατομμύρια Ουκρανοί.
Κατά τον καθηγητή Ιστορίας του Γέηλ Τίμοθυ Σνάιντερ τα εγκλήματα του Στάλιν δεν διαφέρουν ως προς την ηθική αξιολόγησή τους από αυτά του Χίτλερ, αφού και αυτά απέβλεπαν σε εκκαθαρίσεις άμαχου πληθυσμού με βάση εθνικά ή εθνοτικά κριτήρια, ενώ μεταξύ των θυμάτων του Στάλιν στις εκκαθαρίσεις αυτές περιλαμβάνονταν ακόμη και μικρά παιδιά.
