Kαθώς το ελληνικό πρωτάθλημα έχει προχωρήσει ως προς τις αγωνιστικές του και συγχρόνως μάχεται και η Εθνική Ελλάδος να θυμίσει κάτι από εκείνο το επικό 2004, αξίζει να θυμηθούμε μία εμβληματική ταινία για τους πρωταγωνιστές των γηπέδων, που είναι και η μοναδική μάλλον.
Πάνε πολλά χρόνια, όταν η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη και δεν υπήρχαν όλες αυτές οι πλατφόρμες για ταινίες και σειρές για όλα τα γούστα, που ένα τηλεοπτικό κανάλι, αποτίοντας ένα φόρο τιμής σε παλαιούς και αγνούς –το τονίζουμε αυτό- άσσους των ελληνικών γηπέδων, της δεκαετίας του ’50, τότε που παίζαν μπάλα για τη φανέλα και το ποδόσφαιρο ήταν παιγνίδι και όχι επάγγελμα, έδειξε ταινία της δεκαετίας του ΄50 που το σενάριό της το είχε γράψει μάλιστα ο Ιάκωβος Καμπανέλλης. Η ταινία είχε τίτλο «Οι Άσσοι του γηπέδου».
Η ταινία αυτή στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είχε εκτός από τους κανονικούς ηθοποιούς και ποδοσφαιριστές της εποχής. Αυτοί οι ποδοσφαιριστές ήταν οι Μουράτης και Ρωσσίδης του Ολυμπιακού, Λινοξυλάκης και Πετρόπουλος του Παναθηναϊκού, Πούλης της ΑΕΚ, για να αναφέρουμε μερικούς μόνο από αυτούς. Και η ταινία αναφερόταν στην καθημερινότητα των ποδοσφαιριστών που έπαιζαν μάλιστα στην Εθνική Ελλάδος. Ήταν η καθημερινότητα μιας άλλης εποχής που πολλοί ασφαλώς δεν την έζησαν, περισσότεροι την έχουν λησμονήσει. Μία εποχή που οπωσδήποτε δεν εχει καμμία σχέση με το σήμερα. Για ένα και μόνο λόγο αν περιοριστούμε όχι γενικά στην καθημερινότητα των Ελλήνων αλλά στην τότε ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Τότε οι ποδοσφαιριστές έπαιζαν σχεδόν λόγω της αγάπης του για το συγκεκριμένο άθλημα. Έπαιζαν για το συναίσθημα και με συναίσθημα. Τώρα βεβαίως παίζουν για το χρήμα και την επαγγελματική αποκατάσταση, αφού αν είναι συνετοί στην διαχείριση των όσων έχουν αποθησαυρίσει, μπορούν να δοκιμάσουν τις επιχειρηματικές τους ικανότητες ή να εξακολουθήσουν να παραμένουν στο ποδόσφαιρο ασκώντας την προπονητική.
Κακά τα ψέμματα. Από τη στιγμή που ο αθλητισμός μεταβλήθηκε από ιδέα και αθλοπαιδιά σε επάγγελμα, τα μάτς έπαψαν να είναι γιορτές, αποκτώντας ίσως τη χρησιμότητα του φροϋδικού εργαλείου, για το φιλοθεάμον κοινό. Διότι τελικώς κατάντησε στους αγώνες –αλλά δυστυχώς και στα πεζοδρόμια- να εκτονώνονται πλέον τα πάσης φύσεως απωθημένα, πολιτικά, οικονομικά,κοινωνικά,αισθηματικά σεξουαλικά, που έχουν φορτίσει, δικαίως ή αδίκως όλους αυτούς που τα κουβαλάνε. Και που περιμένουν την ευκαιρία και αφορμή για να τα εκτονώσουν.
Ασφαλώς, με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα το φιλμάκι εκείνο που είχε δείξει η τηλεόραση θα χαρακτηριζόταν επιεικώς, πρωτόγονο. Όμως, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα σημείο αναφοράς και σύγκρισης με αυτό που συμβαίνει σήμερα, με πρωταγωνιστές γνωστούς ποδοσφαιριστές της εποχής που – σύμφωνα με το σενάριο- άλλοι επρόκειτο τάχα να κάνουν καρριέρα στο εξωτερικό, άλλοι που έπρεπε να αναζητούν καθημερινά το μεροκάματο για να ζήσουν γιατί τότε δεν υπήρχαν συμβόλαια πολλών εκατομμυρίων και όλοι μαζί να έχουν το ίδιο πάθος. Το ποδόσφαιρο, τον αθλητισμό.
