Με αφορμή όσα ειπώθηκαν την πρώτη ημέρα της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου, το Politico επιχειρεί να αποκωδικοποιήσει τόσο τα μηνύματα των ομιλιών όσο και τη στρατηγική που φαίνεται να διαμορφώνεται μετά τις παρεμβάσεις του Φρίντριχ Μερτς και του Εμανουέλ Μακρόν.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στα «χαρτιά» οι ΗΠΑ παίρνουν αυτό που ζητούν εδώ και χρόνια: μια Ευρώπη που αυξάνει σημαντικά τις αμυντικές της δαπάνες και μειώνει την εξάρτησή της από την Ουάσινγκτον για την ασφάλειά της. Ωστόσο, επισημαίνεται πως το αποτέλεσμα αυτής της πίεσης ενδέχεται να μην είναι ακριβώς αυτό που θα ήθελε ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς μια πιο αυτόνομη Ευρώπη συνεπάγεται και μεγαλύτερη ικανότητα να χαράσσει δική της γραμμή.
Στο Μόναχο, η κυρίαρχη εικόνα ήταν ευρωπαϊκές ηγεσίες να μιλούν για ενίσχυση των στρατιωτικών προϋπολογισμών και για μια αναδιατύπωση της διατλαντικής σχέσης, σε ένα νέο πλαίσιο που περιγράφηκε από αρκετούς ως «ΝΑΤΟ 3.0». Παράλληλα, καταγράφηκαν εκκλήσεις για έναν «ευρωπαϊκό πατριωτισμό» στην άμυνα, με έμφαση στην ενδυνάμωση της ευρωπαϊκής βιομηχανίας όπλων, του διαστήματος και της τεχνολογίας, ώστε η ΕΕ να στηρίζεται λιγότερο σε εξωτερικούς παράγοντες — ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το Politico περιγράφει τη σχέση ΕΕ–ΗΠΑ ως μια σχέση μακροχρόνιου ζευγαριού που δεν παίρνει διαζύγιο, αλλά «μετακομίζει σε χωριστά υπνοδωμάτια»: και οι δύο πλευρές δηλώνουν προσηλωμένες στο ΝΑΤΟ, όμως η τελευταία χρονιά έχει αφήσει έντονα σημάδια δυσπιστίας. Στο ίδιο πνεύμα, σημειώνεται πως οι Αμερικανοί αξιωματούχοι εμφανίζονται ικανοποιημένοι από την αύξηση των ευρωπαϊκών αμυντικών δαπανών, καθώς οι ΗΠΑ στρέφουν το βάρος τους περισσότερο προς το δικό τους ημισφαίριο και την περιοχή Ασίας–Ειρηνικού.
Από ευρωπαϊκής πλευράς, σύμφωνα με την ανάλυση, διαμορφώνεται μια «νέα συμφωνία» προς τις ΗΠΑ: αναγνώριση και σεβασμός της Ευρώπης ως αξιόπιστου εταίρου, με αντάλλαγμα μια ισχυρότερη ευρωπαϊκή άμυνα, μεγαλύτερη κατανομή του βάρους ασφαλείας και πιο ενεργό ρόλο ως στρατιωτικός σύμμαχος, σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο επικίνδυνος.
Σημαντικό στοιχείο των παρεμβάσεων ήταν και το ουκρανικό. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες επανέλαβαν ότι θα συνεχίσουν τη στήριξη προς το Κίεβο, οικονομικά και στρατιωτικά, ενώ τονίστηκε πως δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία για το τέλος του πολέμου χωρίς τη συμμετοχή της Ευρώπης στις αποφάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Μακρόν έστειλε μήνυμα ότι η Ευρώπη οφείλει να είναι «μέρος της λύσης» και άρα και των συνομιλιών, ενώ έκανε λόγο για ανάγκη «ευγενικής άρνησης» απέναντι σε παράνομες διεκδικήσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος.
Ο Μερτς, από την πλευρά του, μίλησε για μια διεθνή τάξη που κλονίζεται και κάλεσε σε ανανέωση της διατλαντικής σχέσης, υπογραμμίζοντας ότι η Ευρώπη πρέπει να χτίσει έναν πιο αυτάρκη αμυντικό πυλώνα εντός του ΝΑΤΟ, χωρίς όμως να «γράψει» την Αμερική. Παράλληλα, έθεσε ως κεντρικό στόχο μια πιο ισχυρή και λιγότερο γραφειοκρατική Ευρώπη, ικανή να λειτουργεί ως παγκόσμιος παίκτης.
Η προσοχή στρέφεται πλέον στο αν ο τόνος αυτός θα διατηρηθεί, καθώς τη δεύτερη ημέρα της Διάσκεψης αναμένεται η παρέμβαση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος —πριν ακόμη φτάσει στην Ευρώπη— τόνισε ότι το μέλλον της Αμερικής και της Ευρώπης παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένο και ότι πλέον το ζητούμενο είναι να αποσαφηνιστεί «πώς θα μοιάζει» αυτό το κοινό μέλλον.
