Στόχος μας δεν είναι να κάνουμε αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη αλλά να τον νικήσουμε, είναι η «υπόσχεση» που έχει δώσει στους οπαδούς του ο Αλέξης Τσίπρας.
Ανθρώπινη και θεμιτή η φιλοδοξία του αυτή –δηλαδή να νικήσει με το κόμμα του, την ΕΛΑΣ, την παράταξη που κυβερνά σήμερα. Το αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ή το πότε η φιλοδοξία αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί είναι μία άλλη παράγραφος και δεδομένων των σημερινών ενδείξεων και συνθηκών ίσως θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να γευθεί πάλι την εξουσία ο συγκεκριμένος πολιτικός και πρώην πρωθυπουργός.
Θεμιτή είναι και η επιθυμία της μερίδας αυτής του κόσμου, τα μέλη της οποίας εμφανίζονται ως οπαδοί του κ. Τσίπρα, για να τον στηρίξουν και να τον οδηγήσουν και πάλι στο Μαξίμου, παρά το γεγονός ότι ο αριθμός τους δεν επαρκεί για να γίνει πραγματικότητα αυτή η επιθυμία τους.
Όσο θεμιτό κι αν είναι το να υποστηρίζει μία μερίδα της κοινωνίας έναν πολιτικό, δεν είναι δυνατόν να μη διερωτηθεί κανείς, εφ’ όσον έχει προηγηθεί μία αριστερή διακυβέρνηση, αν η υποστήριξή της αυτή στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα είναι αποτέλεσμα ενός φανατισμού ή μιας αντικειμενικής αξιολόγησης. Ενός φανατισμού που μπορεί να είναι είτε ιδεολογικός είτε που να προέρχεται από μία απλή αντιπάθεια στο πρόσωπο του σημερινού κυβερνήτη. Διότι δεν μπορεί να πεις ότι ωφελήθηκαν ιδιαιτέρως όλοι αυτοί που τον στηρίζουν, κατά τα χρόνια της αριστερής διακυβέρνησης, καθώς αποτελούν τμήμα της ίδιας κοινωνίας που υπέφερε από τις τότε κυβερνητικές ασυναρτησίες. Να θυμηθούμε ότι στη συγκέντρωση Τσίπρα, όταν αυτός ανήγγειλε την ίδρυση του κόμματός του,έβλεπες εκστασιασμένους κάποιας ηλικίας, συνταξιούχους, για τους οποίους προφανώς δεν μετράει ότι ο «ηγέτης» τους, τους έκοψε, άμεσα ή έμμεσα, 23 φορές τις συντάξεις. Ούτε θα πρέπει να έχουν ξεχάσει ότι κάθισαν στην ουρά έξω από τα αυτόματα μηχανήματα των τραπεζών για να πάρουν 60 ευρώ ημερησίως για να τα βγάλουν πέρα. Εξ ίσου προφανές είναι ότι δεν τους νοιάζει ούτε το πόσα λεφτά τους χρέωσε, ως μέλη μιας κοινωνίας μιας χρεοκοπημένης χώρας ούτε προφανώς είναι πρόθυμοι να αξιολογήσουν ότι κάποιος άλλος ήλθε να τους δώσει αυξήσεις στις συντάξεις που ο «ηγέτης» τους τις είχε κόψει.
Είπαμε όμως, καθένας έχει το δικαίωμα να υποστηρίζει όποιον θέλει. Ευτυχώς πάντως που οι οπαδοί του πρώην πρωθυπουργού και του νέου κόμματός του δεν φαίνεται να είναι όσοι χρειάζονται για να ξαναμπεί η χώρα στις ίδιες τις προ ετών περιπέτειες.Υπό την έννοια αυτή δεν πρέπει να ανησυχούμε με αυτούς που εξακολουθούν να είναι εκτός πραγματικότητος. Το μόνο ενδεχομένως ανησυχητικό μπορεί να είναι είτε η αμνησία του λαού αυτού είτε οι τρελλοί πειραματισμοί του, κατά καιρούς, εξ αιτίας αυτής της αμνησίας του.
