Στον αριστερά της Νέας Δημοκρατίας χώρο έχουν αρχίσει να εμφανίζονται οι ενδείξεις διάλυσης, Ούτως ή άλλως εν διαλύσει ήταν μετά την αποχώρηση Τσίπρα αλλά και εν διαλύσει παραμένουν μετά την επάνοδό του στην πολιτική. Απλώς η επανεμφάνισή του, απλώς επισπεύδει τις σχετικές διαλυτικές διαδικασίες.
Να θυμηθούμε τις τελευταίες στιγμές της ιστορίας της Αριστεράς, με αφορμή την οικονομική κρίση. Συγκεντρώθηκαν οι θεωρούντες τους εαυτούς τους αριστερούς –διότι ο αριστερισμός στην Ελλάδα είναι μία διαρκής μόδα αλλά και άλλοθι δια πάσαν ιδεολογική ή πολιτική κουταμάρα- και έφτιαξαν ένα κόμμα που δεν είχε κανένα ενδοιασμό να συμμαχήσει, προκειμένου να κυβερνήσει, ακόμη και με τους πλέον ακραίους της ακραίας δεξιάς ιδεολογίας. Στην πορεία αποδείχτηκε ότι και αυτοί που αποτελούσαν το αριστερό κόμμα ήταν ένα ετερόκλητο συνονθύλευμα, τα μέλη του οποίου τα ένωνε απλώς η φαντασίωση ότι όλοι αυτοί ήταν αριστεροί.
Ήλθαν οι αλλεπάλληλες ήττες που οδήγησαν στην πρώτη φάση της διάλυσης, ενώ επί πλέον άρχισε και η αμφισβήτηση των ικανοτήτων του αρχηγού που είχε κατορθώσει να τους συσπειρώσει, καθώς αυτοί αφομοίωναν και κάθε μπαρούφα που ο αρχηγός εξαπέλυε και που άρεσε στον κόσμο.
Από την διάλυση «φύτρωσαν» περισσότερα αριστερά κόμματα απ’ όσα κανείς θα περίμενε. Δεδομένου όμως ότι οι αγέλες θέλουν πάντα έναν μπροστάρη, μόλις αυτός ανακοίνωσε ότι ξανακατεβαίνει στην πολιτική για να φέρει την σταθερότητα και την κανονικότητα –τις οποίες ως κυβερνήτης τις είχε διαταράξει- οι διαλυμένοι άρχισαν πάλι να διαλύονται. Άλλοι για να ακολουθήσουν τον ποιμένα και άλλοι για να μετρήσουν τις δυνάμεις τους απέναντί του.
Στην αφετηρία λοιπόν πάλι νέοι αριστεροί σχηματισμοί. Κάποιοι, που θα αποτελούν μειοψηφία βεβαίως θα τσιμπήσουν και πάλι το δόλωμα, θα συμβάλουν στο να κάνει μία ακόμη πορεία στην πολιτική ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του και στη συνέχεια θα μπουν στο μουσείο της πολιτικής ιστορίας, όπου ήδη βρίσκονται πολλοί φιλόδοξοι αλλά και ματαιόδοξοι.
