Όταν συνηθίζουν οι πολιτικοί να λένε ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα στην ουσία εννοούν ότι όταν ένα αδιέξοδο συνδέεται με την ακυβερνησία μιας χώρας, η λύση είναι η προσφυγή στον λαό, ώστε αυτός να αποφασίσει αν εξακολουθεί να επιθυμεί την αστάθεια που προκαλεί η ακυβερνησία της χώρας του ή επιθυμεί πολιτική σταθερότητα που αποτελεί προϋπόθεση για την ευημερία του.
Αυτό είναι η μία όψη του νομίσματος που αφορά στο ενδεχόμενο να υπάρξει ακυβερνησία με ευθύνη και των κομμάτων της αντιπολίτευσης αλλά και της ίδιας της κοινωνία.. Η άλλη όψη έχει να κάνει με τον ρεαλισμό, έτσι όπως αυτός ΄προσδιορίζεται από όσα οι άλλοι τάζουν όντας βέβαιοι ότι δεν θα χρειαστεί να εκπληρώσουν τις υποσχέσεις τους και από όσα δίνει η κυβέρνηση, σύμφωνα με όσα εξήγγειλε στην ΔΕΟ ο πρωθυπουργός. Φούμαρα από τη μία πλευρά, πραγματικές παροχές από την άλλη.
Οι συνθήκες υπό τις οποίες αναγκάστηκε να λειτουργήσει η σημερινή κυβέρνηση ασφαλώς και δεν ήταν οι ιδανικές. Στα χέρια της έχουν σκάσει «χειροβομβίδες» με παθογένειες του παρελθόντος. Αυτές οι συνθήκες που την αδικούν ακόμη και σε σύγκριση με το «ηθικό ανάστημα» και τα πεπραγμένα προκατόχων της έχουν συμβάλει και στην διόγκωση της πολιτικής τοξικότητας. Την οποία σκόπιμα προκαλούν και υποδαυλίζουν οι πολιτικοί αντίπαλοι του κυβερνώντος κόμματος και η οποία αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη. Κι αυτό διότι της δημιουργούν λανθασμένες οπτικές για το ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα τα προβλήματα της χώρας, που εκτός από εσωτερικούς λόγους διογκώνονται και από εξωγενείς παράγοντες που ταράζουν ούτως ή άλλως όλη την ανθρωπότητα.
Τις όποιες σημερινές αρνητικές και μη αισιόδοξες συνθήκες ως προς τις προοπτικές, έτσι όπως τις εμφανίζει η αντιπολίτευση για να επηρεάσει την κοινή γνώμη, θα τις διαλύσει η προσφυγή στις κάλπες. Έτσι ώστε και η κοινωνία να καταστεί υπεύθυνη και για την αποδώ και στο εξής πορεία της χώρας.
