Τόσο οι κατά καιρούς τοποθετήσεις του πρωθυπουργού όσο και των λοιπών αρχηγών των κομμάτων της αντιπολίτευσης, και ιδιαιτέρως των κ.. Ανδρουλάκη και Τσίπρα, παρέχουν την δυνατότητα στην ελληνική κοινωνία να κάνει τις απαραίτητες συγκρίσεις, στην περίπτωση που οι επιλογές της θέλει να βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία και όχι σε αερολογίες που εύκολα διατυπώνονται αλλά δύσκολα εφαρμόζεται το περιεχόμενό τους.
Η σύγκριση λοιπόν έχει να κάνει με την αναγκαία αντιπαράθεση της πολιτικής και των στόχων της κυβέρνησης και των όσων, δίκην ελεύθερων σκοπευτών, εξαπολύουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι και κυρίως οι δύο που διεκδικούν την εξουσία έστω και με μηδενικές προοπτικές. Δηλαδή οι κκ Τσίπρας και Ανδρουλάκης. Αρχίζοντας από τον δεύτερο παρατηρεί κανείς ότι η αντιπολιτευτική του γραμμή προσομοιάζει με την επιχειρηματολογία του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς υπό το άγχος που νιώθει ο (ακόμη) πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπό την πίεση του κ, Τσίπρα, του νεοπαγούς κόμματός του και των αποτελεσμάτων των δημοσκοπήσεων.
Όσον αφορά στον κ. Τσίπρα η απόπειρά του να εμφανιστεί και πάλι στο πολιτικό προσκήνιο διαφορετικός ούτε πειστική είναι, ενώ ακυρώνεται και από ένα κυβερνητικό παρελθόν ΄που δύσκολα ξεχνιέται. Γι΄αυτό άλλωστε και η δεξαμενή αλίευσης από αυτόν ψήφων είναι η ίδια, δηλαδή από τον παλαιό ΣΥΡΙΖΑ και τα κόμματα που «φύτρωσαν» μετά την δική του αποχώρηση από το κόμμα με το οποίο είχε κυβερνήσει! Τις θέσεις μάλιστα του κ. Τσίπρα τις επιδεινώνουν οι αερολογίες –που μάλιστα είναι και αντιφατικές μεταξύ τους- και που αφορούν την οικονομική πολιτική που υποτίθεται θα ακολουθούσε στην περίπτωση που αναλάμβανε την διακυβέρνηση της χώρας. Μία πολιτική όχι απλώς επιβαρυντική για τους πολίτες αλλά και απειλητική γι΄αυτούς, όπως η μπαρούφα περί ανοίγματος θυρίδων και τα φληναφήματα περί πατριωτικών εισφορών!!
Οι πολίτες είναι αναγκαίο να κάνουν τις συγκρίσεις αυτές, εφ’ όσον δεν θέλουν να υποστούν τις συνέπειες κακών επιλογών. Στις δημοκρατίες υπάρχει ελευθερία επιλογών αλλά και τιμωρητική ευθύνη αν αυτές είναι λανθασμένες.
