Η «δημοσιότητα» που μπορεί να βρουν κάποιοι μέσα από τις δυνατότητες που παρέχει πλέον το Διαδίκτυο για την προβολή των απόψεών τους, αποκαλύπτει, όσον αφορά στον περιεχόμενο αυτών που γράφονται, πολλά. Κατ΄ αρχάς ένα κρυμμένο πολιτικό μίσος κατά όσων δεν συμμερίζονται τις ίδιες απόψεις με τις δικές τους. Η «γεύση» του μίσους αυτού κάνει την χολή να μοιάζει με ζάχαρη!
Το υβριστικό ή χυδαίο περιεχόμενο ως αντεπιχείρημα είναι σύνηθες στις περισσότερες των περιπτώσεων, γεγονός πάντως που αποκαλύπτει ότι όσοι μεταχειρίζονται αυτού του είδους την αντιλογία, απλώς δεν έχουν να αντιτάξουν κάτι το σοβαρό και πειστικό. Πρόκειται περί ενός γηπεδικού φανατισμού και, επειδή γνωρίζουμε που αυτός οδηγεί, μπορούμε να συμπεράνουμε και τι ακριβώς εκπροσωπούν οι υβριστές του Διαδικτύου.
Όλος αυτός ο φανατισμός αποτελεί, χωρίς αμφιβολία, ένα είδος διχασμού, που γνωρίζουμε –όσοι εν πάση περιπτώσει το γνωρίζουν- ποια δεινά είχε για την χώρα. Αυτοί που μολύνουν με μίσος και φανατισμό πολλαπλασιάζονται, και αυτή η πραγματικότητα δεν είναι δυνατόν να μην έχει και τις πολιτικές της επιπτώσεις. Διότι οι μολυσματικοί ψηφίζουν, επηρεάζοντας με τις φανατικές επιλογές τους την ζωή των άλλων.
Δεν είναι αμέτοχη της μολυσματικής αυτής κατάστασης η πολιτική, καθώς ενεργά μέλη της είναι αυτά που φανατίζουν τον κόσμο με την, πολλές φορές, χυδαία ρητορεία τους, θεωρώντας ότι ο φανατισμός που προκαλούν, κυρίως στους ανεγκέφαλους, μπορεί να δημιουργήσει και δεξαμενή οπαδών τους. Είναι βεβαίως οι πολιτικοί αυτοί, πολιτικοί μιας προσωρινής παρουσίας, καθώς η παρουσία τους αυτή στο πολιτικό προσκήνιο δεν έχει κάποιο έρμα που να τους επιτρέπει κάποιου είδους διάρκεια. Αργά ή γρήγορα τους παίρνουν χαμπάρι και οι αρχικώς εκστασιαζόμενοι από τον φανατισμό που διακρίνει τις πολιτικές τους ενέργειες και τον λόγο τους. Όμως το κακό έχει γίνει.
Ουδέποτε στην ιστορία αυτού του τόπου οι ακραίες πολιτικές συγκρούσεις και ο κοινωνικός διχασμός που αυτές προκαλούσαν βγήκαν σε καλό. Δυστυχώς, κατά μία μεταφυσική έννοια, οι κύκλοι της ιστορίας επαναλαμβάνονται, με διαφορετικές ίσως μορφές κάθε φορά, αλλά με το ίδιο αρνητικό περιεχόμενο και επίπτωση. Είναι κύκλοι που έχει βιώσει αυτή εδώ η χώρα στην τρισχιλιετή ιστορία της, χωρίς δυστυχώς η καταστροφική πολλές φορές επίδρασή τους να έχει αποτελέσει μάθημα για την αποφυγή τους στο μέλλον.
Εν μέρει ένα παρόμοιο κύκλο ζει η χώρα τα τελευταία δεκαπέντε τουλάχιστον χρόνια, όπου η πολιτική έχει χάσει τον δρόμο της, καθώς ο απώτερος στόχος είναι η με κάθε μέσο διεκδίκηση της εξουσίας. Και αυτό το «με κάθε μέσο» είναι μεταξύ άλλων και η διεκδίκηση του κόσμου με την μετατροπή του σε ένα τυφλά φανατικό όργανο που θα αποτελεί τον πολιορκητικό κριό κατά του πολιτικού αντιπάλου, χωρίς να σκέπτονται αυτοί που εκμεταλλεύονται τον φανατισμό ότι, συνήθως, στο τέλος, στρέφεται και κατά των ιδίων…
