Ο θάνατος του Ιταλού σχεδιαστή Τζόρτζιο Αρμάνι, σε ηλικία 91 ετών, σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής για την παγκόσμια μόδα και άνοιξε ερωτήματα σχετικά με το μέλλον της τεράστιας αυτοκρατορίας του.
Με περιουσία που εκτιμάται σε 9 δισ. λίρες και μια εταιρεία αξίας 23 δισ. ευρώ, την οποία ίδρυσε το 1975 στο Μιλάνο, ο «βασιλιάς Τζόρτζιο» είχε καταφέρει να συνδέσει το όνομά του με την κομψότητα, τον μινιμαλισμό και την ιταλική φινέτσα.
Αν και είχε αναφέρει στην αυτοβιογραφία του ότι είχε ετοιμάσει ένα σχέδιο διαδοχής «με ρεαλισμό και διακριτικότητα», δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για το ποιος θα αναλάβει την ηγεσία. Ο στενός του συνεργάτης και επικεφαλής ανδρικών σχεδίων, Λίο Ντελ’ Όρκο, θεωρείται πιθανός συνεχιστής, ενώ είχε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο μελλοντικής εισαγωγής της εταιρείας στο χρηματιστήριο. Ωστόσο, η απουσία ενός επίσημου διαδόχου ενισχύει τις ανησυχίες για εσωτερικές διαμάχες, όπως έχει συμβεί σε άλλες ιταλικές οικογενειακές επιχειρήσεις.
Ο Αρμάνι κράτησε μέχρι τέλους τον απόλυτο έλεγχο της εταιρείας του, επιμένοντας ότι η μετάβαση θα έπρεπε να είναι οργανική και όχι αποτέλεσμα μιας αιφνίδιας ρήξης. Με το χαρακτηριστικό του ύφος καθόρισε τον τρόπο που οι γυναίκες και οι άνδρες αντιλαμβάνονταν την κομψότητα τις τελευταίες δεκαετίες, δημιουργώντας ένα στυλ διαχρονικό και αναγνωρίσιμο σε όλο τον κόσμο.
Παράλληλα, δεν έκρυψε ποτέ την αγάπη του για την Ιταλία, παραμένοντας μόνιμος κάτοικος της χώρας, σε αντίθεση με άλλους πλούσιους συμπατριώτες του που επέλεξαν τη φορολογική μετανάστευση. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του μίλησε πιο ανοιχτά για την προσωπική του ζωή, αναφερόμενος για πρώτη φορά στην ομοφυλοφιλία του και στη σχέση του με τον Σέρτζιο Γκαλεότι, τον οποίο έχασε το 1985. Λίγο πριν φύγει από τη ζωή, αγόρασε το ιστορικό εστιατόριο La Capannina στο Forte dei Marmi, όπου είχαν γνωριστεί, ως μια συγκινητική επιστροφή στις ρίζες της κοινής τους πορείας.
Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε κύμα συγκίνησης στον χώρο της μόδας και της ψυχαγωγίας. Η Τζούλια Ρόμπερτς, η Σίντι Κρόφορντ, η Βικτόρια Μπέκαμ και πολλοί άλλοι απέτισαν φόρο τιμής στον άνθρωπο που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του. Η Άννα Γουίντουρ τόνισε πως το έργο του ήταν τόσο αναγνωρίσιμο που δεν χρειαζόταν υπογραφή. Για πολλούς στην Ιταλία, ο θάνατός του σηματοδοτεί την οριστική μετάβαση σε μια νέα εποχή, καθώς χάθηκε ο τελευταίος από τους μεγάλους δημιουργούς που όρισαν την ταυτότητα της ιταλικής μόδας στον 20ό αιώνα.
